Ingedeeld onder: School
Dat het openbaar vervoer niet mijn allerbeste vriend is, is al langer algemeen geweten. Toch was ik blij in De Morgen te lezen dat er wel meer mensen last hebben van deze haat-liefde relatie. “Meer dan de helft van de treingebruikers komt in de ochtendspits met vertraging aan op zijn bestemming. Voor treinen naar Brussel heeft zelfs 55 procent een vertraging van meer dan 5 minuten. “
Nu wilt het toch wel lukken dat ik net een trein richting Brussel moet nemen. Dagelijks spoor ik samen met heel wat andere schoolkameraadjes, blinden, en andere reizigers naar weet ik veel waar van Lier naar Mechelen. Waarschijnlijk is deze lijn de enige in héél België die beschikt over een eigen actiecomité. Ongeveer 250 van mijn medereizigers behoren tot dit clubje, waaronder héél wat Kempenaren. Op hun website www.turnhoutmanage.be posten ze dagelijks wat er misliep tijdens hun trip met het snellere openbaar vervoer. Het lijkt wel of er zitten CIA-agenten undercover als pendelaar op de trein die tot in het kleinste detail alle klachten neerpoten in een verfrommeld boekje. Dat leid ik toch af uit de zeer gedetailleerde klachtenlijst op de webstek van het actiecomité.
Maar zoals ik al zei, ik vloek ook regelmatig op de NMBS (én op De Lijn!). De Turnhout-Brusselse actiegangers hebben dus zéker recht van spreken. Hoe meer zielen hoe meer vreugd, én hoe meer druk er op de schoudertjes van de vervoersmaatschappij de NMBS terecht komt. Alhoewel…blijkbaar negeren de hoge pieten van de Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen dit eenzaam Kempisch groepje. Klacht na klacht na klacht, de NMBS veegt er zijn broek aan. Voor de pers was en is het echter een lekkere kluif.
Met de nieuwe dienstregelingen in zicht is het nog afwachten of er toch een kleine toegeving wordt gedaan. Naar wat de NMBS al wilde lossen lijkt er toch wel verbetering voor de reizende Kempenaar op komst. Dubbeldekkers tijdens de spits tegen de kramperige beentjes, twee haltes worden afgeschaft en er zullen betere aansluitingen voor de snellere pendelaar komen. Ik kijk er al naar uit! Als dit wil zeggen dat ik vanaf nu wel degelijk om 8u17 en niet om 8u25 zal aankomen, dan teken ik meteen. Want jawel, ik ben streverig, 5 minuten minder les, is 5 minuten meer verspild op de trein. Toch ben ik nu al blij de eerste schooldag uit m’n 21ste levensjaar te zullen kunnen starten in een zitje met ‘great view’ op de eerste verdieping van een ongetwijfeld supersnelle dubbeldek trein.
-
Muziek: Weekenders – Ozark Henry
Ingedeeld onder: Herfst
Een eigenaardig fenomeen houdt mij bezig deze “herfsterige” dagen: Die dingen die gevuld zijn met kleurrijke bladeren. Ze zijn rond van vorm, gemaakt uit het goedkoopste Bekaert draadje en ongeveer een meter tot een meter en een half hoog. Voor de wiskundige nerds onder ons: een cilinder, maar dan één waar je iets kan insteken. Een naam heeft het ding niet, of dat denk ik toch. En moest die er wel zijn, dan is hij alleszins niet opgenomen als nieuw woord in de Van Dale. Want dat hadden we wel gelezen in de kranten het afgelopen weekend.
Dat ze een nut hebben daar twijfel ik niet aan. Ze houden onze straten proper en vermijden waarschijnlijk héél wat uitglijders. Zeker wanneer de herfst zich helemaal kan laten gaan en we dan ook nog eens wat nattigheid op ons hoofd krijgen. Want blaren en nat staan garant voor glad!
Het blijft me trouwens een mysterie of deze semi-vuilnisbakken ook een bodem hebben. Bij elke ontmoeting waren ze telkens immers goed gevuld. Mijn bijziende ogen konden het me dus niet vertellen. En neen, nooit voelde ik de opdringerige neiging opborrelen om al veeartsgewijs met mijn hand op zoek te gaan naar het onbekende .
Wat me nog het meest van al intrigeert is hoe die blaadjesdingen in godsnaam gevuld raken. Er zijn natuurlijk logisch verklaringen voor te vinden. Maar toch blijft het een eigenaardig en vooral grappig iets. Zeker als je jezelf de volgende vragen stelt: Zijn de herfstbladeren van tegenwoordig goed afgericht en vliegen ze recht dit mooie bakje in? Zijn het de schoonmaakploegen van de stad die zorgen voor de opvulling? Of zijn er dan echt mensen die eerst alle blaren oprapen om ze dan braafjes 100 meter verder bij hun vriendjes in de dichtstbijzijnde bladerenvuilbak te leggen?
Muziek: Chasing cars – Snowpatrol
Ingedeeld onder: School
Vermomd met glinsterende kerstdecoraties deed de Sint vorig weekend zijn intrede in het land. De onvermijdelijke cadeautjesperiode is weer aangebroken. En dat zullen we geweten hebben. De Sinterklaasspeelgoedboekjes die twee maand geleden nog in menig gretig kinderhandje terecht kwamen zijn al lang verdwenen in de prullenmand. De brieven naar de Sint werden geschreven. De Amerikaanse kerstsok hangt klaar aan de schouw.
Wat deze zeer authentieke maar weer helemaal hippe kous zal opvullen is al lang geen staatsgeheim meer. Het hebbeding van al wie trouw naar tv kijkt, de trots van alle tv-verslaafden en het begin van een mooie verzameling audiovisuele meesterwerken: een dvd-box natuurlijk!
You name it, elke mogelijke serie is in een mooi pakketje gestoken. En dan heb ik het niet alleen over de Amerikaanse succesreeksen. Neen, simpele Vlaamse soaps zoals Familie of Thuis kan je tegenwoordig ook al terug vinden in de betere dvd-zaak. Alsof er iemand is die alle 15 seizoenen van de Kampioenen nog eens wil herbekijken.
Student zijnde lijkt het me trouwens een kostelijke zaak om al je cadeau-uitverkorenen een box cadeau te geven. Langs de andere kant is het natuurlijk wel dé oplossing wanneer je inspiratieloos op zoek bent naar de ultieme verassing. Vergeet dan wel niet eerst stiekem na te vragen welke seizoenen je slachtoffer al heeft. Het zal je maar overkomen dat je uit het overaanbod net die dvd kiest die hij of zij al heeft. Alvast véél succes. And remember, wanneer je de afdeling dvd-series gevonden hebt: blijf rustig!
Muziek: Hammerhead – A Brand
Ingedeeld onder: School
Computerlessen zijn niet meer wat ze geweest zijn. Al chattend en surfend zitten de studenten achter een pc. Het leergevend orgaan dat zich vooraan in het klaslokaal bevindt, kan zich ondertussen ontdoen van zijn overtollig borsthaar of een tango achterstevoren dansen, geen leerling die het merkt. Alsof ze allen gedoemd zijn om semi-IMS’er te worden, is de computer een lekkere prooi met een nog lekkerder toetje: het internet.
Met heimwee denk ik terug aan de tijd dat ons gezellig dorpsschooltje maar één pc-lokaal had. Vijf computers sierden er de kamer en één keer per week mochten 20 nieuwsgierige kindjes vol ongeloof plaats nemen achter deze ronkende bakken.
Het werd nog sttaffer toen ik plots zo’n wit-gelig gevaarte huis zag staan. Alle knopjes testte ik uit, met af en toe desastreuze gevolgen. Intussen had ik ijverig, het toen alom bekende IPOC (hét bedrijf voor lessen typen) rijker gemaakt door het volgen van een cursus blind typen. Achterna gezeten door een tirannieke juf had het azerty-toestenbord geen geheimen meer voor mijn 10-jarige hersentjes.
Chatten was nog niet opgenomen in het Groot Woordenboek der Nederlandse Taal, maar niemand die er van wakker lag. Nu vragen docenten om alle pc’s in school uit te rusten met het geïmperialiseerde MSN Messenger. Allemaal goed en wel, maar met 10 vingers typen is dan toch wel de hoofdvereiste.
Muziek: X&Y – Coldplay
