Computerlessen zijn niet meer wat ze geweest zijn. Al chattend en surfend zitten de studenten achter een pc. Het leergevend orgaan dat zich vooraan in het klaslokaal bevindt, kan zich ondertussen ontdoen van zijn overtollig borsthaar of een tango achterstevoren dansen, geen leerling die het merkt. Alsof ze allen gedoemd zijn om semi-IMS’er te worden, is de computer een lekkere prooi met een nog lekkerder toetje: het internet. 

Met heimwee denk ik terug aan de tijd dat ons gezellig dorpsschooltje maar één pc-lokaal had. Vijf computers sierden er de kamer en één keer per week mochten 20 nieuwsgierige kindjes vol ongeloof plaats nemen achter deze ronkende bakken.

Het werd nog sttaffer toen ik plots zo’n wit-gelig gevaarte huis zag staan. Alle knopjes testte ik uit, met af en toe desastreuze gevolgen. Intussen had ik ijverig, het toen alom bekende IPOC (hét bedrijf voor lessen typen) rijker gemaakt door het volgen van een cursus blind typen. Achterna gezeten door een tirannieke juf had het azerty-toestenbord geen geheimen meer voor mijn 10-jarige hersentjes.

Chatten was nog niet opgenomen in het Groot Woordenboek der Nederlandse Taal, maar niemand die er van wakker lag. Nu vragen docenten om alle pc’s in school uit te rusten met het geïmperialiseerde MSN Messenger. Allemaal goed en wel, maar met 10 vingers typen is dan toch wel de hoofdvereiste.

Muziek: X&Y – Coldplay