Een eigenaardig fenomeen houdt mij bezig deze “herfsterige” dagen: Die dingen die gevuld zijn met kleurrijke bladeren. Ze zijn rond van vorm, gemaakt uit het goedkoopste Bekaert draadje en ongeveer een meter tot een meter en een half hoog. Voor de wiskundige nerds onder ons: een cilinder, maar dan één waar je iets kan insteken. Een naam heeft het ding niet, of dat denk ik toch. En moest die er wel zijn, dan is hij alleszins niet opgenomen als nieuw woord in de Van Dale. Want dat hadden we wel gelezen in de kranten het afgelopen weekend.
Dat ze een nut hebben daar twijfel ik niet aan. Ze houden onze straten proper en vermijden waarschijnlijk héél wat uitglijders. Zeker wanneer de herfst zich helemaal kan laten gaan en we dan ook nog eens wat nattigheid op ons hoofd krijgen. Want blaren en nat staan garant voor glad!
Het blijft me trouwens een mysterie of deze semi-vuilnisbakken ook een bodem hebben. Bij elke ontmoeting waren ze telkens immers goed gevuld. Mijn bijziende ogen konden het me dus niet vertellen. En neen, nooit voelde ik de opdringerige neiging opborrelen om al veeartsgewijs met mijn hand op zoek te gaan naar het onbekende .
Wat me nog het meest van al intrigeert is hoe die blaadjesdingen in godsnaam gevuld raken. Er zijn natuurlijk logisch verklaringen voor te vinden. Maar toch blijft het een eigenaardig en vooral grappig iets. Zeker als je jezelf de volgende vragen stelt: Zijn de herfstbladeren van tegenwoordig goed afgericht en vliegen ze recht dit mooie bakje in? Zijn het de schoonmaakploegen van de stad die zorgen voor de opvulling? Of zijn er dan echt mensen die eerst alle blaren oprapen om ze dan braafjes 100 meter verder bij hun vriendjes in de dichtstbijzijnde bladerenvuilbak te leggen?
Muziek: Chasing cars - Snowpatrol
