Ingedeeld onder: Tv
Britse humor heeft mij nooit echt kunnen bekoren. Series zoals Keeping up appearances of Monty Python doen mijn teennagels krullen. De overzeese grapjes die bedoeld zijn om mee te lachen missen bij mezelve vaak het opgelegde effect.
Wonder boven wonder heeft er deze kersterige dagen een Britse serie mij kunnen verleiden. Little Britain is de naam. Sketches opgevoerd door twee Engelse kerels die té grappig zijn voor woorden.
“Britain, Britain, Britain, Land of diversity… But what of the people of Britain? What do they? Who is them? And why?”
Zo begint elke aflevering. Dezelfde typetjes komen telkens terug. Een nichterige homo die niet wil toegeven dat hij ‘the only gay in the village’ is. Het homoseksuele hulpje van de eerste minister die geen enkele mannelijke indringer toe laat. De onbesliste rolstoelganger die steeds maar weer van gedacht verandert. Of een travestiet die iedereen er tracht van te overtuigen een echte ‘laydeee’ te zijn. Van de eerste tot de laatste, briljante neergezette acteerprestaties waar geen enkele Van den Durpel tegenop kan!
De marginale teenager Vicky Pollard gekleed in een flashy roze jogging is mijn favoriet … “Yeah but no but yeah but no but…”
Meer youtube’jes zijn zéér aan te raden (alsook deel 1 van The best of Vicky Pollard!) Enjoy!
Muziek: Feeling so real – Moby
Ingedeeld onder: Feest
Party – Party – Party! Het is bijna zover! De feestdagen komen eraan! Cadeautjestijd! Eindelijk kan er een einde komen aan de kwelling die ik al kleine twee weken meesleur: Wat zit er toch in godsnaam in die pakjes onder die versierde boom?
Ik houd niet zo van verrassingen. Liefst van al weet ik alles op voorhand; Wat, waar, wanneer, hoe, …? Onverwachte wendingen hebben een nogal verontrustend karakter en zijn niet zo verteerbaar voor mijn plannende ik. Geen surpriseparties of pakjes voor mij! Nee dank u!
Voor kerstcadeaus ligt het verrassingsaspect natuurlijk anders. In familieverband verwacht men van één ieder een mooi lijstje met mogelijkheden, kwestie van compleet nutteloze cadeaus te vermijden. Toch blijken die lijstjes niet altijd goed nieuws te brengen. Krijg maar eens een papiertje in handen met onvindbare dingen op. Daar gaat dan alle hoop, samen met het voornemen om enkel leuke cadeaus te geven.
Toch is het niet de ‘wat zal ik voor mijn geliefden kopen’-vraag die me het meeste bezig houdt. Mijn onverslindbare nieuwsgierigheid wint het immers altijd van mijn collegialiteit voor anderen. Spijtig genoeg is mijn familiale medemens al lang op de hoogte van deze kleine afwijking. Al het mogelijke wordt gedaan om niets prijs te geven over de inhoud van de versierde doosjes.
Zelfs al maak ik mezelf wijs dit jaar niet op zoek te gaan naar aanwijzingen, toch vind ik elke keer weer iets. Vaak is het uit pure onschuld, maar eens er iets onbekend opduikt in mijn natuurlijke habitat, moet ik direct weten wat het is. Van kasticketjes tot winkelzakjes, niets ontgaat mijn researchtalent. Eens bewijsstuk a, b, c, en d gevonden zijn is het niet moeilijk meer. Verbanden leggen is dan al wat nog rest. Waar zou men wat kunnen kopen? Het is een makkelijke optelsom en een uitdaging voor de speurneus in mij.
Ingedeeld onder: Seks
Wat een reclamestunt! Deze week zit er bij het geweldige glossy magazine voor de vrouw, Flair, een gratis mini-vibrator.
Allen naar de dichtstbijzijnde krantenwinkel hollen! Dat was wat volgens mij wat velen onder het Belgische vrouwelijk schoon deze ochtend hebben gedaan. In school ging het Flair-vibrator verhaal gisteren al ijverig de ronde. Eens iemand het woord vibrator opving, moest die daar algauw meer over weten. Commotie alom!
De moderne vrouw, jong of oud, katholiek of niet, kon eindelijk zonder zich te schamen het hemelse genot kopen. Geen gênante situaties in de betere seksshop. Geen opdringerige verkoopsters in de desbetreffende winkel. Geen stotterende bekentenissen bij de andere wederhelft. Geen overaanbod aan trillend materiaal. Geen miskopen van wel heel duur materiaal. Het speelgoed lag gewoon voor het grijpen! Open en bloot!
Groot moet ongetwijfeld de ontgoocheling geweest zijn toen de verboden vrucht eindelijk aangekocht was, samen met het wekelijkse brokje flutlectuur. De mini-vibrator is écht wel mini. And worst of all: het lijkt wel een nieuw borsteltje voor op je elektrische tandenborstel. Het kleine roze genotspeeltje kan immers enkel “getrild” worden als je zo’n niet-handmatige tandenreiniger hebt. Leuk voor de gezinsgenoten die mee gebruik maken van deze borstel.
Flair heeft zijn kunnen dus weer eens laten blijken. Weer 200 lezeressen minder, (of meer?). Maar … Flair doet niet alleen slecht! Neen! Ze slagen er toch maar mooi in om de seksspeeltjes weer een beetje bespreekbaarder te maken. Want let’s face it: Hoe taboedoorbrekend iedereen tegenwoordig ook beweerd te zijn, er is geen enkele rondborstige dame die spontaan zou vertellen hoe geweldig haar nieuwste speeltje wel niet is. Het is en blijft een gênant onderwerp, hoe je het ook draait of keert. Het leek echt ‘cool’ om aan te kondigen dat je ‘de Flair van dees week’ ging kopen, voor de vibrator. Maar zeggen dat je thuis een vibrator hebt liggen is absolutely too much information.
Chapeau dus voor Flair, om doodleuk een gratis mini-vibrator cadeau te doen aan hun lezeressen. Nog even en ze delen gratis zweepjes uit!
Muziek: The Kooks – Ooh La
Ingedeeld onder: Disney
Was me dat even een drukte van jewelste! Een week van onvermoeibare nachten deskresearchen, artikels schrijven en mailen à volonté ging juist voorbij. Er leek geen einde te komen aan het lijstje dat sinds kort een vast plekje heeft gevonden naast mijn computerscherm.
‘Lijstjes zijn voor sissies!’, was lang mijn vaste slagzin. Maar ik moet bekennen… Ze hebben zo hun voordelen. Vooral het doorstrepende gedeelte geeft me veel voldoening. Misschien is het geen slecht idee om vanaf nu terug het “stempeltjessysteem” in te voeren. U weet wel, die Disney-figuurtjes die ooit trots onderaan op ieders schriftje prijkten bij goede punten. Hoe meer stempeltjes hoe slimmer, of nee, hoe meer stempeltjes hoe streveriger.
Mij interesseerden die stempeltjes echter niet. Ik was tenslotte geen echte Disneyfanaat. Bambi bracht me nooit aan het wenen en zelfs Doornroosje met haar mooi jurkje en blinkende schoentjes kon me niet in bekoring brengen. Een bezoekje aan Disneyland Parijs als vijfjarige kleuter veranderde in het slopende dag voor mijn ouders. Mickey Mouse en zijn vriendjes moesten rekening houden met een perimeter van minstens 20 meter. Eens deze overschreden werd was het paniek alom in mijn onschuldig kinderhartje. Zeer verwarrend voor die verkleede Disneymensjes die altijd maar al wat huilt blij willen maken met een knuffel.
Maar no worries, ik heb er geen blijvende letsels aan over gehouden. Al durft een onbehaagelijk gevoel mij nog weleens bekruipen wanneer er weer een reden verzonnen wordt om een verkleedpartij te organiseren. Liefst vanal kruip ik dan voor tv, gezellig in de zetel, samen met mijn liefste schat veilig onder een dekentje.
Om nog even terug te komen op het lijstjesfenomeen. Planner zijnde is het een schamele bekentenis lijstjes te maken. Ik slaag er namelijk perfect in om mijn agenda te memoriseren. Waarom kunnen die “to-do-lijstjes” daar dan ook geen plekje meer vinden in mijn hoofd? De chaos is soms groot, zoveel is duidelijk. Gelukkig heb ik sinds bijna een jaar een mooie deerne aan mijn zijde, die mij wanneer nodig helpt met wegruimen van alle chaos. Een weekend samen met mijn schoonheid in ons sprookjespaleis, en alle lijstjes vliegen de vuilbak in.
Muziek: David Gray – This years love
