Party – Party – Party! Het is bijna zover! De feestdagen komen eraan! Cadeautjestijd! Eindelijk kan er een einde komen aan de kwelling die ik al kleine twee weken meesleur: Wat zit er toch in godsnaam in die pakjes onder die versierde boom?

Ik houd niet zo van verrassingen. Liefst van al weet ik alles op voorhand; Wat, waar, wanneer, hoe, …? Onverwachte wendingen hebben een nogal verontrustend karakter en zijn niet zo verteerbaar voor mijn plannende ik. Geen surpriseparties of pakjes voor mij! Nee dank u!

Voor kerstcadeaus ligt het verrassingsaspect natuurlijk anders. In familieverband verwacht men van één ieder een mooi lijstje met mogelijkheden, kwestie van compleet nutteloze cadeaus te vermijden. Toch blijken die lijstjes niet altijd goed nieuws te brengen. Krijg maar eens een papiertje in handen met onvindbare dingen op. Daar gaat dan alle hoop, samen met het voornemen om enkel leuke cadeaus te geven.

Toch is het niet de ‘wat zal ik voor mijn geliefden kopen’-vraag die me het meeste bezig houdt. Mijn onverslindbare nieuwsgierigheid wint het immers altijd van mijn collegialiteit voor anderen. Spijtig genoeg is mijn familiale medemens al lang op de hoogte van deze kleine afwijking. Al het mogelijke wordt gedaan om niets prijs te geven over de inhoud van de versierde doosjes.

Zelfs al maak ik mezelf wijs dit jaar niet op zoek te gaan naar aanwijzingen, toch vind ik elke keer weer iets. Vaak is het uit pure onschuld, maar eens er iets onbekend opduikt in mijn natuurlijke habitat, moet ik direct weten wat het is. Van kasticketjes tot winkelzakjes, niets ontgaat mijn researchtalent. Eens bewijsstuk a, b, c, en d gevonden zijn is het niet moeilijk meer. Verbanden leggen is dan al wat nog rest. Waar zou men wat kunnen kopen? Het is een makkelijke optelsom en een uitdaging voor de speurneus in mij.