Ingedeeld onder: Slapen
Wakker worden is een delicate zaak. Sommige hebben het graag zacht en traag, anderen gaan voor hard en snel. Ieder zijn ding, maar wat gebeurt er wanneer die twee uitersten een clash veroorzaken?
Ikzelf ben voorstander van de laatste optie. Na twee verschrikkelijk schrille wekkertoontjes begint voor mij een ware marathon. Ik spurt van mijn bed naar het toilet naar de badkamer naar mijn kamer naar de keuken en ben de deur uit. Een kleine twintig minuten heb ik nodig voor dit alles. Geen tijd voor uitgebreide ontbijtbuffetten dus. Eten doe ik wel onderweg. Als trouwe pendelaar heb ik immers tijd genoeg.
Goed voor mijn conditie is die ochtendlijke strijd wél. Al is het aan te raden ver uit mijn buurt te blijven, want alle materiële én menselijke obstakels worden genadeloos geliquideerd. Snelwandelen is ondertussen ook een nieuwe hobby. Van thuis naar de bushalte, zo’n tien minuten verder gelegen. Het moet nogal een zicht zijn.
Groot is echter het contrast wanneer ik wakker word in het bed van mijn geliefde. Zij is namelijk niet zo’n fan van die vroege haast. Tussen het eerste gerinkel en het werkelijke opstaan zitten zo’n 30 kostbare minuten. Zeeën van tijd dus. Dat half uur wordt daarenboven geanimeerd door de vrolijke Grote Peter Van De Veire Ochtendshow. Om de zes minuten weerklinkt er dan ook nog eens het ergerlijk gepiep van de wekker.
Eens uit bed is alles ook peis en vree. Op het gemakje douchen en eten, en dan wanneer het ongeveer tijd is vertrekken. De gedroomde start voor een goed geolied dagje op het werk.
Eén ding is duidelijk: Wakker ben ik in beide gevallen. Toch is het vreemd hoe ik er in slaag me aan te passen aan de ochtendlijke situatie waarin ik op dat moment beland ben. En ok, ik geef met grif toe dat ik beter gezind voor de dag kom bij optie twee. Al ligt dat natuurlijk veel meer aan de schoonheid waarnaast ik dan mag wakker worden dan aan het trage of snelle ochtendritueel.
Muziek: Kaiser Chiefs – Ruby
Ingedeeld onder: weer
Europa wordt geteisterd door een hevig stormweer.
Windstoten tot 130km/u maken ons kleine veilige landje onveilig. De nederige Kezen van boven ons maken ter waarschuwing van hun bevolking reclame voor ‘Windkracht 10′ én hadden al af te rekenen met een omvallende kraan. Duitsland maakt zich op voor een orkaan, genaamd Kyrill. En Engeland is al aan het rouwen om enkele dodelijke stormslachtoffers.
In mijn favoriete Vlaamse stad, Antwerpen, is het stadhuis zelfs ontruimd. Patrick Janssens en Co staan nu allemaal mooi op straat ten gevolge van een dak dat dreigt in te storten. Andere nieuwsgierige maar vooral mensen die graag in de krant staan doen nu niets anders dan kiekjes schieten.
Ter land, ter zee en in de lucht… Overal zijn er problemen. Scheepjes die zinken, bootjes die vergaan, vluchten die “gecancelled” worden, vrachtwagens die dwars over de rijbaan terecht komen, bomen die op … . Een mooi scenario voor een Amerikaanse blockbuster. Al is dat misschien iets té over roepen. 
Terwijl ik hier aan het typen ben krijg ik nog de geweldige boodschap dat “het gat” van onze gezinswagen niet meer bestaat. Op de ring van Antwerpen is het net aangereden geweest door een onvoorzichtige chauffeur.
Laat het maar gauw terug zomer worden. Of nee, ik zal winterweer kennen tot ik terug ben uit Australië. Want ik kom eraan wanneer de herfst zijn laatste bladeren in het rond strooit en vertrek er wanneer de winter zijn hoogtepunt viert. Maar zolang het niet stormt, ben ik “tevree”.
Muziek: Het StuBru radionieuws
Ingedeeld onder: Internet
Vol verbazing ontdekte ik onlangs dat er een tweede leven bestaat. Ben je niet zo ‘happy’ met de keuzes die je maakte in je leven? Of beweer jij één van de ongelukkigen te zijn die altijd maar weer tegenslag heeft. No worries, begin gewoon een nieuw leven!
In ‘Second life’ creëer je een personage die je naar believen kan kostumeren. Het opzet bestaat erin dat je in deze digitale wereld alles waarvan je altijd al droomde kan zijn, worden, kopen, doen, verkopen. Over verkopen gesproken, het meest gekozen beroep in ‘Second life’ is escorte. Qua lichamelijke dienstverlening scoort het spel hoge toppen. Niet zo verbazend. Niemand die het zomaar zou toegeven, maar volgens mij zou je verschieten van het aantal hoerige fantasieën die de gemiddelde medemens erop nahoudt.
Dat geld een grote rol speelt in onze maatschappij wordt in je tweede digitale leven nog maar eens bevestigd. De rijkelijk bedeelden houden er een immense villa aan zee op over. De munteenheid van dienst is de Lindendollar, de uitvinder van dit spel moest zijn naam toch op één of andere manier kenbaar kunnen maken. De grote wolven van deze consumptiemarkt hebben inmiddels ook poen geroken. Bedrijven als VW of Sony doen er gouden advertisingzaken.
Ook vanuit journalistiek oogpunt brengt ‘Second life’ enige veranderingen met zich mee. Digitaal nieuws krijgt nóg maar eens een nieuwe betekenis. Er komt een heuse ‘Second life’ krant die zal bestaan uit journalisten uit het ‘Second Life’-universum. Dit initiatief komt trouwens van geen vreemde. De Duitse mediamagnaat Axel Springer wil met deze krant een digitale tegenhanger van zijn ‘Bild’ maken.
Ik ben niet echt een hypeganger maar ik moet toegeven dat ik ook wel eens een kijkje wil gaan nemen in deze nieuwe wereld. Dan koop ik meteen een VW Touareg, ga ondertussen ook nog even naar school en haal er in één dag het diploma architectuur, bouw er mijn eigen droomvilla, maak ontelbaar veel reizen… .
2 511 160 inwoners telt de virtuele wereld ondertussen. Binnen een kwartiertje 2 511 161!
Muziek: Bongo bong and je ne t’aime plus – Robbie Williams
Ingedeeld onder: Huis
[quote]Huren is pure afzetterij hé, ge betaalt iets dat toch nooit van uzelf zal zijn, en als jong koppel kunt ge beter investeren in een koopwoning.[/quote]
Op mijn favoriet forum heerst er momenteel een “koop of huur”- discussie. Vermits alle aanwezigen daar ongeveer even jong, even gelukkig verliefd maar vooral even bijna afgestudeerd zijn, rijzen topics zoals samenwonen nogal gauw op tegenwoordig. De toekomst lacht ons toe… Of niet?
Want welke dilemma steekt meteen de kop op?: Als we gaan samenwonen, gaan we dan huren of kopen we iets? In de meeste gevallen is de eerste optie stap nummer één. Op die manier kan een er een goed gevuld spaarboekje aangelegd worden voor… jawel, de aankoop van een leuk huisje enkele jaren later.
Allemaal goed en wel, maar die spaarboek moet dan toch énorm zijn. Vandaag de dag is het voor jonge koppels bijna onmogelijk om iets van eigendom te kopen. De prijzen zijn zo megahoog dat een rijke suikertante wel zeer gewenst is. En een lening die je op je zestigste nog aan het afbetalen bent, daar moet je toch ook goed zot voor zijn.
Toch denk ik net zoals al de rest: Ik wil niet heel mijn leven lang veel te veel geld wegsmijten aan huur, terwijl ik met dat geld even goed iets zou kunnen afbetalen. Maar een afbetaling is ook niet enkel rozengeur een maneschijn. In hoeverre ben je bereid een deel van je levensstandaard in te leveren? In het begin zal elke eurocent sowiezo twee keer omgedraaid moeten worden. Maar ben je als koppel ook bereid verre reizen of die grote flatscreentv op te geven? Want jawel, voor wat, hoort wat!
Waar ik vooral “het schijt” van krijg, zijn van die koppels die alles zomaar van mamie en papie krijgen. In veel gevallen zijn ze “gewoon” met hun gat in de boter gevallen. Alleen beseffen nét zij precies nooit in wat voor een enorm botervloot ze zijn terecht gekomen. Dat andere mensen héél hard moeten werken voor iets van hun eigen vinden ze maar normaal.
Behoorde iedereen maar bij “the lucky few”. En had iedereen maar ouders die toevallig nog een lapje grond op overschot hadden. De wereld zou er zoveel mooier uitzien.
Muziek: Drums – Kleine broer
