Wakker worden is een delicate zaak. Sommige hebben het graag zacht en traag, anderen gaan voor hard en snel. Ieder zijn ding, maar wat gebeurt er wanneer die twee uitersten een clash veroorzaken?

Ikzelf ben voorstander van de laatste optie. Na twee verschrikkelijk schrille wekkertoontjes begint voor mij een ware marathon. Ik spurt van mijn bed naar het toilet naar de badkamer naar mijn kamer naar de keuken en ben de deur uit. Een kleine twintig minuten heb ik nodig voor dit alles. Geen tijd voor uitgebreide ontbijtbuffetten dus. Eten doe ik wel onderweg. Als trouwe pendelaar heb ik immers tijd genoeg.

Goed voor mijn conditie is die ochtendlijke strijd wél. Al is het aan te raden ver uit mijn buurt te blijven, want alle materiële én menselijke obstakels worden genadeloos geliquideerd. Snelwandelen is ondertussen ook een nieuwe hobby. Van thuis naar de bushalte, zo’n tien minuten verder gelegen. Het moet nogal een zicht zijn.

Groot is echter het contrast wanneer ik wakker word in het bed van mijn geliefde. Zij is namelijk niet zo’n fan van die vroege haast. Tussen het eerste gerinkel en het werkelijke opstaan zitten zo’n 30 kostbare minuten. Zeeën van tijd dus. Dat half uur wordt daarenboven geanimeerd door de vrolijke Grote Peter Van De Veire Ochtendshow. Om de zes minuten weerklinkt er dan ook nog eens het ergerlijk gepiep van de wekker.

Eens uit bed is alles ook peis en vree. Op het gemakje douchen en eten, en dan wanneer het ongeveer tijd is vertrekken. De gedroomde start voor een goed geolied dagje op het werk.

Eén ding is duidelijk: Wakker ben ik in beide gevallen. Toch is het vreemd hoe ik er in slaag me aan te passen aan de ochtendlijke situatie waarin ik op dat moment beland ben. En ok, ik geef met grif toe dat ik beter gezind voor de dag kom bij optie twee. Al ligt dat natuurlijk veel meer aan de schoonheid waarnaast ik dan mag wakker worden dan aan het trage of snelle ochtendritueel.

Muziek: Kaiser Chiefs - Ruby

Your response: