Een weekendje Amsterdam stond er op het programma dit weekend. Ik, mijn allerliefste schat en onze gezamenlijke buddy trokken de wijde (oranje) wereld in. Normaal gezien werd ons gezelschap nog vervoegd door een Kempische schone, maar die moest wegens een aanval van het “allesoverheersende” griepvirus verstek geven.
Door weer en wind betraden we vrijdagavond Nederlands grondgebied. Al couchsurfend vonden we onderdak in het gezellige IJmuiden, een dorpje vlakbij strand en stad, onze Noordzee en Amsterdam. Dat Nederlanders het niet zo nauw nemen met privacy viel ons meteen op toen we de autostrade verlieten. Ogen tekort kwamen we, want van gordijnen hebben de meeste Kezen nog nooit gehoord. Het was dus gezellig binnenturen in de kleine maar fijne typische Hollandse huisjes. Gedaan was echter de pret toen we te horen kregen dat deze Hollandse gewoonte geen pottekijkers toelaat. Binnengluren is not done bij onze Noorderburen, andere dingen dan weer wel… .
Drop eten bijvoorbeeld. Als de vraag “Moet je een snoepje hebben?” wordt gesteld, dan mag je je zonder twijfel aan deze kleurrijke lekkernij verwachten. De snoepton stond al gauw op tafel toen we werden verwelkomd door de gastheer en -vrouw. Het kind des huizes zorgde voor de nodige animatie. Geloof het of niet, maar driejarige Nederlandse meisjes die hun ondeugendheid weten te verbergen onder de schuilnaam ‘Noukie’ zijn onweerstaanbaar. Tenslotte werden we door de avond geloodst onder begeleiding van een tv die 200 posten ter zijner beschikking had. Digitale tv is in Nederland het Belgische babystadium al voorbij.
Het openbaar vervoer gaat er echter wel even terug in de tijd. Zaterdagochtend namen we de veerboot naar Amsterdam. Jawel, u leest het goed, een veerboot. Weliswaar één zonder peddels, maar in een land waar het water rijkelijk vloeit zijn drijvende vervoermiddelen geen uitzondering. De conducteur van het drijvend gevaarte wordt trouwens een matroos genoemd. Rare snuiters, die Hollanders!
Amsterdam verkenden we grotendeels onder de paraplu. Na een stadsplan uit de automaat gehaald te hebben gingen we op pad. Eerste halte was ‘De Bijenkorf’, den Innovation van Amsterdam. Groot, maar niet impressionant. Verbazingwekkerder was het aantal coffeeshops. Het is even wennen, maar de relatie tussen de geur van wiet en Amsterdam is snel gelegd. Misschien was het dan ook geen wonder dat we even in de war waren toen bleek dat het Koninklijk Paleis midden in de stad stond. Geen hekjes, geen bewakertjes in mooi ornaat die van wacht wisselden, …! We konden het nauwelijks geloven, maar alle richtingaanwijzers wezen naar hetzelfde grote bombastische gebouw.
De andere enorme gebouwen die er nog staan herbergen trouwens meestal exposities (spreek dit woord maar eens op z’n Hollands uit! 
) Van Gogh, de moderne kunst, het Jodenmuseum, … ongetwijfeld zeer interessant. Als we wat meer tijd gehad hadden dan waren we zeker en vast gaan kijken naar de tentoonstelling ‘Bodies’. Een Gunter von Hagens-achtige weergave van het menselijk lichaam. Toen we de Amsterdamse winkelstraten ontdekt hadden, was onze zin naar cultuur echter verdwenen.
Zeker ook nog het vermelden waard zijn de scheve huisjes in Amsterdam. Door de vele grachten zijn alle huisjes daar gebouwd op een bodem die blijkbaar niet zo vast is. Niemand die zich echter druk maakt over verzakte funderingen. De meeste huisjes staan immers in een rij, en leunen in geval van verzakking dus wel tegen de muren aan van hun buren aan. Er is met andere woorden een altijd aanwezig instortingsgevaar. Oppassen geblazen dus bij de huisjes die naar voor leunen!
In de late namiddag verlieten we het vaste land en gingen we weer aan boord bij onze matroos. Wat ons verder die avond nog te wachten stond was een mysterie. En misschien maar goed ook, want wat er zich afspeelde was net zo scheef als die eerder vernoemde huisjes.
We werden op schok genomen door zes Nederlandse dames. Ontsnappend aan het alledaagse gezinsleven goten ze de drank vlotjes naar binnen. Tijdens het eten was de taalbarrière natuurlijk onderwerp nummer één. De dames konden het nauwelijks geloven dat er ook Duits gesproken werd in bepaalde delen van België en vroegen ons vol ongeloof wat dan precies het Belgisch inhield. Blijkbaar is het concept Vlaams, Waals en Belgisch toch niet zo duidelijk voor onze Noorderburen.
De rest van de avond was één groot feest. Een “mystery guest” kwam het folklorische feest opluisteren. De man zong liedjes onder de naam Gordon waarna de dj álle Nederlandse schlagers uit de kast haalde. Het was leuk, maar vooral heel grappig om het Hollandse nachtleven op deze manier te ontdekken. Ze moeten daar nogal wat gedacht hebben van die Belgische grieten.
Moe maar tevreden vertrokken we zondag terug richting Antwerpen. Het was een zeer memorabel weekend, maar we hebben nu wel genoeg oranje gezien voor het komende jaar.
Muziek: Absynthe minded - My heroics, part one
De voorbereidingen voor Australië worden alsmaar concreter. Geen akelige droompjes meer, harde realiteit deze keer. En dat ze hard is zal ik geweten hebben! Het grootste deel van de tijd gaat immers uit naar het plannen van een maandje de toerist uithangen down-under.
2700 km, 40 uur in de wagen langs de Pacific en Bruce Highway, 4 en een half uur vliegen… dat is wat de Australia Driving Distance Calculator vertelt. Van Sydney naar Cairns en terug, dat is de route die we willen volgen. Hoe, wat, waar, wanneer, hoe…? Het is voorlopig nog een groot vraagteken.
Maar wat wil je? Zo’n groot land, zoveel te zien! Er is gewoon geen beginnen aan! En elimineren doet pijn, véél pijn. Alles willen we zien! Van de rode woestijn met zijn bekende Ayers Rock (ofte Uluru), tot het subtropische waterparadijs in het Great Barrier Reef, over gezellige kuststadjes zoals Port Macquarie en Coffs Harbour tot outbacktaferelen in Taree, Lismore en Toowoomba, over het tropisch regenwoud in het noorden en de Snowy Mountains in het Zuiden en natuurlijk niet te vergeten de stad der steden: Sydney.
Voorgaand lijstje is eigenlijk nog maar een peulschil. Dat Australië een zeer grote truckendoos heeft werd me reeds zéér duidelijk. Ik hoop in ieder geval goed gebruik te kunnen maken van mijn weekends in Canberra. De dichtbijgelegen natuurwonderen zullen zeker en vast de moeite waard zijn. En voor een weekendje Sydney zal er ook wel een gaatje te vinden zijn. Ik betreed trouwens Australische grond in Sydney. En om de eerste kennismaking tot een goed eind te brengen wil ik er dan al de stad verkennen.
Ik zou bijna mijn stage nog vergeten. Twee maanden vertoeven op de Belgische ambassade in de hoofdstad van de Aussies. De slaapplaats blijft me voorlopig nog een raadsel. Maar ik zet vol goede hoop mijn zoektocht voort. Ik ken ondertussen alle mogelijke sites kamers op te vinden zijn. ‘Share’, dat is hoe ze het down-under doen. Vrij vertaald is dat het huren van een kamer, meestal in een appartement of huis, waar je de gemeenschappelijke plekken met je huisgenoten deelt.
Nog niet zo lang geleden kwam ik trouwens te weten dat ik niet de enige vreemde eend in de bijt zal zijn op de Ambassade. Een medestudent, uit Brussel weliswaar, zal me daar vervoegen. Volgende week ontmoet ik haar eindelijk. Wat de voertaal zal zijn, daar zijn we nog niet uit. Haar moedertaal is Frans, net niet mijn favoriete taal. Gelukkig zijn we beiden een grote fan van de Engelse taal. Al zou ene mevrouw die ik nu liever niet vernoem het wel niet slecht vinden moest ik mijn tweede taal een beetje verbeteren. Mogelijkheden genoeg op mijn stage denk ik dan! Want jawel, op een Belgische ambassade worden de twee talen gesproken. Geen “G’day”, “Catch you later, mate” of “I reckon” dus.
Muziek: Mika – Grace Kelly
“Er is er één in mijn gat gereden!” … Woorden met een Antwerpse bijklank die niemand graag hoort. Deze ochtend werden ze echter realiteit.
Water, snelheid en kapot gereden Vlaamse wegen zijn een slechte combinatie! Iedereen kent wel het fenomeen aquaplaning. Velen hebben het zelfs al eens mogen ervaren. Geen lachtertje, wees daar maar zeker van! Onder het motto ‘Glijden over natte wegen, en hópelijk bots je nergens tegen!‘ lijkt het wel alsof je auto er met jouw vandoor gaat, in plaats van andersom.
Vandaag brachten de weergoden dit geweldige autoscenario weer ten tonele. Eerst wurmde ik me met uiterste voorzichtigheid door de drukte van de Antwerpse ring. Daarna trotseerde ik de kletsnatte autostrade richting Temse.
Stel je karavanen vrachtwagens voor die de middelste en de rechterrijstrook inpalmen. Enorme kollossen die regenwolken veroorzaken die zelfs de snelste ruitenwisserstand niet aankunnen. Verkeer dat plots vertraagt, en dan weer de kilometerteller richting 90 jaagt. Je komt gewoon ogen tekort wanneer je op- en afritten nadert waar massa’s auto’s van komen afgestormd, hongerig naar links uitwijkend met hun oranje knipperlichtjes aan.
Een aanrader voor elke autobestuurder! Het praktijkexamen autorijden zou beter daar plaatsvinden, dan op de ‘gewone’ openbare weg. Gelukkig heb ik al grote aantallen kilometers op mijn teller staan en rijd ik met enige zelfzekerheid op de baan. Toch durf ik toegeven dat mijn ochtend naar de vaantjes is eens ik regendruppeltjes bespeur op mijn voorruit tijdens een arbeidsintensief dagje. Groot is dan ook de vrolijkheid als ik de plaats van aankomst zonder blikschade bereik.
Zo ging het ook vandaag. Enkele honderden meters verwijderd van mijn tijdelijke werkplek sloeg het noodlot echter toe. Ik had te snel jolijt gekraaid. Want terwijl die blije gedachten door mijn hoofd flitsten, voelde ik een harde schok… en nog één, en nog één, en nog één.
Een reuze kettingbotsing, dacht ik. Maar nee, daar stond ik dan, geklemd tussen twee auto’s. Mijn achterligger had zich van pedaal “vergist”. Al wachtend aan het rode licht had hij de gaspedaal, in plaats van de rempedaal ingedrukt. Oeps! Daardoor schoot ik recht tegen de leuke grote camionette voor mij, waarna ik door elkaar geschud werd door de opeenvolgende klappen.
Een ingedeukte moterkap, een verwrongen kofferslot en hier en daar wat loshangende onderdeeltjes zijn het resultaat. Het was zonder twijfel een bewogen ochtend. Eén waarop ik besloten heb later een job te zoeken in mijn geliefkoosde stad Antwerpen, waardoor ik de drukke ring vanuit tram 24 kan bewonderen.
Muziek: Nailpin – They don’t know
Terwijl de winter eindelijk echt uit zijn startblokken is geschoten, geraak ik er niet uit los. Ik zweef een beetje doelloos rond in ons koude mistige landje. Het is hoog tijd om wat orde op zaken te stellen.
Klasgenootjes zijn vol spanning begonnen aan hun stage. Met een glimlach lees ik dagelijks hun ontdekkingen en verhalen in medialand. Ook in het buitenland wordt de richting Journalistiek van de KHM deftig gepromoot. Italië, Suriname, Spanje, Zuid-Afrika, … de wereld zit vol journalisten-to-be.
Eén voor één hebben ze de start genomen van de laatste etappe van hun opleiding. De resultaten van de laatste examens zijn in ontvangst genomen. (Overigens zeer succesvol! ) Nog één semester zwoegen op de werkvloer, dan al dat kunnen tentoon spreiden met een geweldig eindwerk, en klaar is kees! Hoe simpel een derde jaar wel niet kan klinken…
Bij mezelve verloopt alles echter iets anders. Ik doe het achterstevoren: Eerst eindwerken én dan stage. No problemo, hoor ik mezelf nog denken, 10 dagen geleden. Tot ik plots tot het kille besef kwam dat er binnen 25 dagen al een eerste tussentijdse jury op het programma staat.
Nu de examens helemaal achter de rug zijn heb ik echter tijd met hopen. Tijd die ik efficiënt wilde indelen: Enkele dagen per week werken, kwestie van toch een beetje extra cash mee te nemen naar de Aussies, en de rest van de dagen eindwerken. Probleem is dat mijn uitstelgedrag in tijden van deadlineloos rondzweven tussen werk en eindwerk het van me overneemt.
Het hele conceptuele proces komt mijn ***** uit. Ik wil het deze week min of meer afgerond hebben. Geen pleziertjes meer, enkel werk werk werk!
Maar eigenlijk mag ik niet klagen. Ik ben er me volledig van bewust hoe groot de boter is waar ik inviel toen ik te horen kreeg dat ik op stage mocht op de Belgische ambassade in Australië. Ik kan al niet meer wachten om te vertrekken, hopelijk met een mooi afgerond eindwerk.
Muziek: Yellow – Coldplay
