Terwijl de winter eindelijk echt uit zijn startblokken is geschoten, geraak ik er niet uit los. Ik zweef een beetje doelloos rond in ons koude mistige landje. Het is hoog tijd om wat orde op zaken te stellen.

Klasgenootjes zijn vol spanning begonnen aan hun stage. Met een glimlach lees ik dagelijks hun ontdekkingen en verhalen in medialand. Ook in het buitenland wordt de richting Journalistiek van de KHM deftig gepromoot. Italië, Suriname, Spanje, Zuid-Afrika, … de wereld zit vol journalisten-to-be.

Eén voor één hebben ze de start genomen van de laatste etappe van hun opleiding. De resultaten van de laatste examens zijn in ontvangst genomen. (Overigens zeer succesvol! ) Nog één semester zwoegen op de werkvloer, dan al dat kunnen tentoon spreiden met een geweldig eindwerk, en klaar is kees! Hoe simpel een derde jaar wel niet kan klinken…

Bij mezelve verloopt alles echter iets anders. Ik doe het achterstevoren: Eerst eindwerken én dan stage. No problemo, hoor ik mezelf nog denken, 10 dagen geleden. Tot ik plots tot het kille besef kwam dat er binnen 25 dagen al een eerste tussentijdse jury op het programma staat.

Nu de examens helemaal achter de rug zijn heb ik echter tijd met hopen. Tijd die ik efficiënt wilde indelen: Enkele dagen per week werken, kwestie van toch een beetje extra cash mee te nemen naar de Aussies, en de rest van de dagen eindwerken. Probleem is dat mijn uitstelgedrag in tijden van deadlineloos rondzweven tussen werk en eindwerk het van me overneemt.

Het hele conceptuele proces komt mijn ***** uit. Ik wil het deze week min of meer afgerond hebben. Geen pleziertjes meer, enkel werk werk werk!

Maar eigenlijk mag ik niet klagen. Ik ben er me volledig van bewust hoe groot de boter is waar ik inviel toen ik te horen kreeg dat ik op stage mocht op de Belgische ambassade in Australië. Ik kan al niet meer wachten om te vertrekken, hopelijk met een mooi afgerond eindwerk.

Muziek: Yellow – Coldplay