“Er is er één in mijn gat gereden!”  … Woorden met een Antwerpse bijklank die niemand graag hoort. Deze ochtend werden ze echter realiteit.

Water, snelheid en kapot gereden Vlaamse wegen zijn een slechte combinatie! Iedereen kent wel het fenomeen aquaplaning. Velen hebben het zelfs al eens mogen ervaren. Geen lachtertje, wees daar maar zeker van! Onder het motto ‘Glijden over natte wegen, en hópelijk bots je nergens tegen!‘ lijkt het wel alsof je auto er met jouw vandoor gaat, in plaats van andersom.

Vandaag brachten de weergoden dit geweldige autoscenario weer ten tonele. Eerst wurmde ik me met uiterste voorzichtigheid door de drukte van de Antwerpse ring. Daarna trotseerde ik de kletsnatte autostrade richting Temse.

Stel je karavanen vrachtwagens voor die de middelste en de rechterrijstrook inpalmen. Enorme kollossen die regenwolken veroorzaken die zelfs de snelste ruitenwisserstand niet aankunnen. Verkeer dat plots vertraagt, en dan weer de kilometerteller richting 90 jaagt. Je komt gewoon ogen tekort wanneer je op- en afritten nadert waar massa’s auto’s van komen afgestormd, hongerig naar links uitwijkend met hun oranje knipperlichtjes aan.

Een aanrader voor elke autobestuurder! Het praktijkexamen autorijden zou beter daar plaatsvinden, dan op de ‘gewone’ openbare weg. Gelukkig heb ik al grote aantallen kilometers op mijn teller staan en rijd ik met enige zelfzekerheid op de baan. Toch durf ik toegeven dat mijn ochtend naar de vaantjes is eens ik regendruppeltjes bespeur op mijn voorruit tijdens een arbeidsintensief dagje. Groot is dan ook de vrolijkheid als ik de plaats van aankomst zonder blikschade bereik.

Zo ging het ook vandaag. Enkele honderden meters verwijderd van mijn tijdelijke werkplek sloeg het noodlot echter toe. Ik had te snel jolijt gekraaid. Want terwijl die blije gedachten door mijn hoofd flitsten, voelde ik een harde schok… en nog één, en nog één, en nog één.

Een reuze kettingbotsing, dacht ik. Maar nee, daar stond ik dan, geklemd tussen twee auto’s. Mijn achterligger had zich van pedaal “vergist”. Al wachtend aan het rode licht had hij de gaspedaal, in plaats van de rempedaal ingedrukt. Oeps! Daardoor schoot ik recht tegen de leuke grote camionette voor mij, waarna ik door elkaar geschud werd door de opeenvolgende klappen.

Een ingedeukte moterkap, een verwrongen kofferslot en hier en daar wat loshangende onderdeeltjes zijn het resultaat. Het was zonder twijfel een bewogen ochtend. Eén waarop ik besloten heb later een job te zoeken in mijn geliefkoosde stad Antwerpen, waardoor ik de drukke ring vanuit tram 24  kan bewonderen.

Muziek: Nailpin – They don’t know