Een weekendje Amsterdam stond er op het programma dit weekend. Ik, mijn allerliefste schat en onze gezamenlijke buddy trokken de wijde (oranje) wereld in. Normaal gezien werd ons gezelschap nog vervoegd door een Kempische schone, maar die moest wegens een aanval van het “allesoverheersende” griepvirus verstek geven.

Door weer en wind betraden we vrijdagavond Nederlands grondgebied. Al couchsurfend vonden we onderdak in het gezellige IJmuiden, een dorpje vlakbij strand en stad, onze Noordzee en Amsterdam.  Dat Nederlanders het niet zo nauw nemen met privacy viel ons meteen op toen we de autostrade verlieten. Ogen tekort kwamen we, want van gordijnen hebben de meeste Kezen nog nooit gehoord. Het was dus gezellig binnenturen in de kleine maar fijne typische Hollandse huisjes.  Gedaan was echter de pret toen we te horen kregen dat deze Hollandse gewoonte geen pottekijkers toelaat. Binnengluren is not done bij onze Noorderburen, andere dingen dan weer wel… .

Drop eten bijvoorbeeld. Als de vraag “Moet je een snoepje hebben?” wordt gesteld, dan mag je je zonder twijfel aan deze kleurrijke lekkernij verwachten. De snoepton stond al gauw op tafel toen we werden verwelkomd door de gastheer en -vrouw. Het kind des huizes zorgde voor de nodige animatie. Geloof het of niet, maar driejarige Nederlandse meisjes die hun ondeugendheid weten te verbergen onder de schuilnaam ‘Noukie’ zijn onweerstaanbaar. Tenslotte werden we door de avond geloodst onder begeleiding van een tv die 200 posten ter zijner beschikking had. Digitale tv is in Nederland het Belgische babystadium al voorbij.

Het openbaar vervoer gaat er echter wel even terug in de tijd. Zaterdagochtend namen we de veerboot naar Amsterdam. Jawel, u leest het goed, een veerboot. Weliswaar één zonder peddels, maar in een land waar het water rijkelijk vloeit zijn drijvende vervoermiddelen geen uitzondering.  De conducteur van het drijvend gevaarte wordt trouwens een matroos genoemd. Rare snuiters, die Hollanders!

Amsterdam verkenden we grotendeels onder de paraplu. Na een stadsplan uit de automaat gehaald te hebben gingen we op pad. Eerste halte was ‘De Bijenkorf’, den Innovation van Amsterdam. Groot, maar niet impressionant. Verbazingwekkerder was het aantal coffeeshops. Het is even wennen, maar de relatie tussen de geur van wiet en Amsterdam is snel gelegd. Misschien was het dan ook geen wonder dat we even in de war waren toen bleek dat het Koninklijk Paleis midden in de stad stond. Geen hekjes, geen bewakertjes in mooi ornaat die van wacht wisselden, …! We konden het nauwelijks geloven, maar alle richtingaanwijzers wezen naar hetzelfde grote bombastische gebouw.

De andere enorme gebouwen die er nog staan herbergen trouwens meestal exposities (spreek dit woord maar eens op z’n Hollands uit! ) Van Gogh, de moderne kunst, het Jodenmuseum, … ongetwijfeld zeer interessant. Als we wat meer tijd gehad hadden dan waren we zeker en vast gaan kijken naar de tentoonstelling ‘Bodies’. Een Gunter von Hagens-achtige weergave van het menselijk lichaam. Toen we de Amsterdamse winkelstraten ontdekt hadden, was onze zin naar cultuur echter verdwenen.

Zeker ook nog het vermelden waard zijn de scheve huisjes in Amsterdam. Door de vele grachten zijn alle huisjes daar gebouwd op een bodem die blijkbaar niet zo vast is. Niemand die zich echter druk maakt over verzakte funderingen. De meeste huisjes staan immers in een rij, en leunen in geval van verzakking dus wel tegen de muren aan van hun buren aan. Er is met andere woorden een altijd aanwezig instortingsgevaar. Oppassen geblazen dus bij de huisjes die naar voor leunen!

In de late namiddag verlieten we het vaste land en gingen we weer aan boord bij onze matroos. Wat ons verder die avond nog te wachten stond was een mysterie. En misschien maar goed ook, want wat er zich afspeelde was net zo scheef als die eerder vernoemde huisjes.

We werden op schok genomen door zes Nederlandse dames. Ontsnappend aan het alledaagse gezinsleven goten ze de drank  vlotjes naar binnen. Tijdens het eten was de taalbarrière natuurlijk onderwerp nummer één. De dames konden het nauwelijks geloven dat er ook Duits gesproken werd in bepaalde delen van België en vroegen ons vol ongeloof wat dan precies het Belgisch inhield. Blijkbaar is het concept Vlaams, Waals en Belgisch toch niet zo duidelijk voor onze Noorderburen.

De rest van de avond was één groot feest. Een “mystery guest” kwam het folklorische feest opluisteren. De man zong liedjes onder de naam Gordon waarna de dj álle Nederlandse schlagers uit de kast haalde. Het was leuk, maar vooral heel grappig om het Hollandse nachtleven op deze manier te ontdekken. Ze moeten daar nogal wat gedacht hebben van die Belgische grieten.

Moe maar tevreden vertrokken we zondag terug richting Antwerpen. Het was een zeer memorabel weekend, maar we hebben nu wel genoeg oranje gezien voor het komende jaar.

 Muziek: Absynthe minded - My heroics, part one