Mijn stem is terug, het goede weer spijtig genoeg niet. Sinds donderdag doet het hier niks anders dan regenen. Dit weekend vertelde een Chinoesje uit Melbourne mij nog dat het hier vorige winter maar drie dagen had geregend. Sinds ik hier ben heeft het dus al meer dan vorig jaar geregend!

Zaterdag bracht ik een bezoekje aan het “Canberra Centre”, het “Wijnegem Shopping Center” van Canberra. Ik ben er nog niet helemaal uit hoe de Australische mode het best kan omschreven worden. Om ter funkiest is hier vaak van toepassing, vooral bij de rondtrekkende jeugd. De enige winkel waar ik echt mijn goesting vond was “Esprit”. Voor de rest waren de rekken er gevuld met kleding die ofwel veel te klassiek was, ofwel veel te alternatief.

Het shoppingcenter op zich was dan weer iets helemaal anders. Heel veel Inno-achtige winkels onder de naam “Myers” en “David Jones”. Ook nog in het shoppingcenter waren drie grote supermarkten. En het geweldigste was de benedenverdieping, ofte, the Foodcourt. Een groot plein met in het midden tafeltjes en stoelen en met langs de kant alle mogelijke junkfood “restaurants”. Van Italiaans, tot Chinees, over Japanees, tot Europees, over Turks, … verhongeren was er niet aan de orde.

Zondag werd het kangoeroe-spotting dan vervangen door een namiddagje film. De avond ervoor waren Jan, Philipp (die ondertussen weet hoe mijn naam geschreven wordt) en Céline nog de gast in mijn nederig appartementje. Toch even vermelden dat iedereen jaloers is op mijn woonplaats. De ligging is echt perfect, ik moet maar rekening houden met één iemand en mijn slaapkamer is vrij groot naar Australische normen. Komt daar nog eens bij dat het ook allemaal erg proper is. Na een bezoekje aan Céline’s nieuwste woonst besefte ik dat ik echt wel met mijn gat in de boter gevallen ben.

Vandaag begon ik aan week drie van mijn stage op de Ambassade. Ik heb de opdracht gekregen de komende twee weken het Australische immigratiebeleid helemaal uit te spitten. Geen lachtertje als je ziet hoe uitgebreid dat is. Maar ik heb net ontdekt dat mijn schattietje hier zonder problemen een permanent visum zou kunnen krijgen want ‘occupational therapists’ worden hier met open armen ontvangen. We kunnen dus blijven ‘plakken’ als we willen want als ‘partner van’ kan ik zonder problemen mee verhuizen naar de Aussies.

Als laatste enkele vrij nutteloze Australische bevindingen:
-Ze hebben hier nog steeds “Smiths”, en niet “Lays”, in alle mogelijke smaken. Paprika en al mijn andere favorieten kennen ze hier spijtig genoeg niet.
-Vegimite is hier een “delicatesse”. Het is een soort bouillonachtige substantie die op de boterham gesmeerd wordt. Precies Oxo, maar dan vaster. (Jawel, jakkes!!!)
-Ze hebben hier pindakaas op alle mogelijke manieren. Zelfs met choco! Mmmmmm!
-Bussen zijn hier altijd een vijftal minuten te laat! Leuk eindelijk eens een zekerheid te hebben op vlak van openbaar vervoer.
-Begroeten doe je hier met: “Hi, how are you today? Fine, thanks, and you?”
-Het ontbijt is hier een belangrijke gebeurtenis. Elke ochtend zitten de terrasjes stampvol en eet men pancakes, of andere zoetigheden.
-”Coles”, de “Carrefour” van Australië, is 24 uur op 24, 7 dagen op 7 open. Fantastisch om vijf minuten verwijderd te zijn van zo’n winkel. Zo zou het overal moeten zijn!
-Qua internetverbindingen staan ze hier serieus achter. Vele mensen hebben een simpele dail-up verbinding en in de meeste gevallen gewoon geen verbinding at all!
-Het nieuws begint hier al om 6 uur en ‘covered’ werkelijk de hele wereld! Het is veel uitgebreider dan het journaal op “VTM” of “één”.
-Tv-kijken is hier soms een frustrerende bezigheid. Om de vijf minuten is er reclame, en dat op alle kanalen. Het gaat zelfs zo ver dat men als een aflevering bijna gedaan, men er toch nog commercials tussen smijt. Resultaat is dan nog twee seconden van de serie en dan de uitgebreide aftiteling.
-”Home&Away” staat hier twee jaar verder dan op Kanaal Twee! I will tell you all about it, when I’m back! (Ook “All-Saints” of “McCleods Daughters”- geïnteresseerden kunnen tegen betaling informatie verkrijgen over hun favoriete serie.)
-Ze hebben hier op tv een soort van “Peking Express” waarbij de deelnemers letterlijk de hele wereld rondreizen. Te zot voor woorden!
-Op zaterdag ligt het centrum van Canberra erbij als de Meir op een feestdag. Zelfs al zijn alle winkels er open, er is geen kat te bespeuren.

That’s it for now veel te warme Belgjes! Nog even een speciale Welkom Thuis-vermelding voor Evy, want als ik het goed heb laat ze morgen de Italiaantjes achter zich.;)
Tot gauw iedereeen en bedankt voor de massale reacties!-xxx

De laatste dagen werd ik verplicht te fluisteren. Niet omdat er geheime missies op het programma stonden, wel omdat mijn stem gewoon spoorloos verdwenen was. Het begon allemaal op dinsdagavond.

Omdat het hier woensdag een nationale feestdag was en er dus niet gewerkt moest worden, besloten we de bloemmetjes eens goed buiten te zetten. Samen met de andere stagiaires gingen we eerst eten in de trendy ‘Verve’-bar. Na een lekkere McFlurry als dessert gingen we naar “Filthy’s”, een Ierse pub vlak achter mijn deur. Het werd een gezellige avond.

Vooral dan omdat wij (Céline en ik) niet meer de groentjes in de groep waren. Katherine (Canadese), Philipp (Duitser) en Andrea (Zwitserse) vervoegden de groep. Ik ontmoette trouwens ook mijn voorganger Wim die ‘in town’ was om zijn spullen op te pikken. Leuke kerel, met een zeer beruchte reputatie!

Omdat de muziek in de pub zo luid stond en ik een hele avond oversociaal was en praatte met Jan en alleman, voelde ik al een lichte keelpijn opkomen. Niet abnormaal dacht ik, na een hele avond roepen. De volgende dag was het resultaat echter pas echt hoorbaar, of net niet… . Ik produceerde nog maar een zeer zwak geluid.

Maar geen nood, ik moest toch niet gaan werken. Ik ging nog met mijn nieuwe vriendjes naar de Anzacday parade. (Beeld je een trage voorbijgaande stoet in, vol met veteranen gekleed in oude legeroutfit, sommige op volautomatische piloot in een ‘elektrisch karretje’, ik zag zelfs modellen met afdakje, waarschijnlijk de deluxe versie… ). Waarna er een speech van de Eerste minister en andere hoge pieten volgde.)

Donderdag was mijn stem echter volledig verdwenen. Vandaag gaat het al iets beter, maar optimaal klinken mijn vocale klanken nog niet. Drie dagen zit ik dus al thuis, stemloos, gekluisterd voor het tv-schermpje, want veel meer is er niet te doen. Ik zag al de hele Romantic Dvd Box (including Bridget Jones 1 en 2, Nothing Hill, Wimbledon en Love Actually). Vandaag ben ik toch even ‘ontsnapt’ en bracht ik een bezoekje aan de plaatselijke videotheek, Video Ezy, alwaar ik seizoen drie van Little Britain ontvreemdde.

Dit weekend zal het dus rustig worden. Mijn flatmate Charlotte zit in Sydney dit weekend. Ik heb dus ‘het kot’ voor mezelf. Hopelijk vind ik mijn stem terug, en kan ik zondag toch nog mee naar een klein Nationaal Park hier vlakbij waar er wilde kangoeroes te bewonderen zijn.

Wish me luck!

De festiviteiten dit weekend zijn inmiddels voorbij. Vandaag (zondag) is het dus rustdag. Kwestie van goed uitgerust aan werkweek twee te beginnen!

Vrijdagavond heb ik voor het eerst in mijn leven een rugbymatch live gezien. Het stadion zat vol (18 000 man!!!) voor een match van de Brumbies (het team van Canberra) tegen die van Perth. Vaak snapte ik er niets van maar het was wel amusant om te zien hoe de spelers naar de bal duiken en dan net beginnen te vechten. Heel even is de bal dan zoek, tot hij dan plotseling 5 meter verder ergens opduikt. Maar de fans gaan er echt helemaal voor en vrolijken het spektakel op met uitdrukkingen als: ‘Hit him, smash him!’ en ‘Get of the field, you wanker!’  De Brumbies wonnen nipt!

Daarna brachten we samen met de andere trainees een bezoek aan de Irish Pub, zo’n grote heb ik nog nooit gezien! En nog daarna verhuisden we naar de UNIbar, een soort van discotheek/bar met vier verdiepen voor studenten op zoek naar hun one-night-stand.  (don’t worry, ik kijk alleen maar toe!)

Zaterdag ging ik dan weer de sportieve tour op. Samen met Céline huurde ik een fiets en maakten we een tochtje rond het meer. Al is tochtje nogal zacht uitgedrukt. Meer dan vier uur waren we onderweg onder een zon van 25 graden en met een parcours dat veel op en neer ging. Het was vaak vermoeiend, maar het was echt wel de moeite waard!

’s Avonds was het dan weeral tijd voor feestje nummer twee. Rebecca, Canadese, is hier al voor 8 maanden en vertrekt volgende week terug naar huis. Er moest dus deftig afscheid genomen worden. (Lees: homeparty met lots of free food en drinks). Het was een leuk avondje en ik heb misschien een kompaan gevonden om binnenkort Sydney mee te verkennen. Duitser Jan is immers van plan om tijdens hetzelfde weekend naar de stad der steden te gaan.

Vanaf maandag is de Ambassadeur terug. Het echt werk kan dus beginnen. Goed nieuws is ook, dat we woensdag een dagje vrijaf hebben. Het is hier dan ANZAC-day, een ‘oorlogsherdenkingsdag’. Het zal dus een kort weekje worden. Dinsdagavond staat er ook nog een etentje met de trainees in de agenda. Donderdagavond moeten we naar de Universiteit voor een lezing en vrijdag is het weer traineenight. Lots of things to do dus!

Week 1 zit er bijna op. Wat stond er nog op het programma?

Een succesvol partijtje tennis op dinsdagavond. Leuk zo na het werk nog eventjes de spiertjes te trainen. Daarna bracht ik een bezoekje aan het casino. Viel dat even tegen; klein, weinig speelmachines en onvriendelijke mensen. Maar we waagden het toch 10dollar op het spel te zetten! Met succes, want na een klein half uurtje spelen hadden we de 10 dollar teruggewonnen!

Daarna brachten we een bezoekje aan een sushibar. Zo-een gelijk in de movies; met bordjes die komen voorbij gezoefd terwijl je aan een bar zit. Het stikt hier trouwens van de Aziatische restaurants. Ik ben er zeker van dat ik mijn laatste rijstschotel nog lang niet gezien heb. Maar lekker is het wel!

En dan heb ik het nog niet over de desserten gehad. Taart in alle kleuren en smaken, van wortel tot chocolade. Starbucks-achtige cafe’s hebben het hier allemaal op de kaart staan. Ik heb dus nog heel wat werk, want ik moet toch op z’n minst eens al die verschillende smaken uitproberen.

Verder heb ik hard gewerkt. Vandaag een dagje zonder internet, want geloof het of niet, maar wij hangen hier in Australie af van een internetverbinding in Brussel. En die was vandaag niet zo optimaal. Gelukkig had ik wat dossiertjes afgedrukt, allen wel economisch getint, maar ik worstelde mezelf erdoor!

Dit weekend staan er nog feestjes en een rugby-avond op de agenda. Meer daarover volgt asap!

P.s; voor foto’s kan je altijd een kijkje nemen op de blog van Celine! De mijne volgen wanneer het kan!

xxx