De laatste dagen werd ik verplicht te fluisteren. Niet omdat er geheime missies op het programma stonden, wel omdat mijn stem gewoon spoorloos verdwenen was. Het begon allemaal op dinsdagavond.

Omdat het hier woensdag een nationale feestdag was en er dus niet gewerkt moest worden, besloten we de bloemmetjes eens goed buiten te zetten. Samen met de andere stagiaires gingen we eerst eten in de trendy ‘Verve’-bar. Na een lekkere McFlurry als dessert gingen we naar “Filthy’s”, een Ierse pub vlak achter mijn deur. Het werd een gezellige avond.

Vooral dan omdat wij (Céline en ik) niet meer de groentjes in de groep waren. Katherine (Canadese), Philipp (Duitser) en Andrea (Zwitserse) vervoegden de groep. Ik ontmoette trouwens ook mijn voorganger Wim die ‘in town’ was om zijn spullen op te pikken. Leuke kerel, met een zeer beruchte reputatie!

Omdat de muziek in de pub zo luid stond en ik een hele avond oversociaal was en praatte met Jan en alleman, voelde ik al een lichte keelpijn opkomen. Niet abnormaal dacht ik, na een hele avond roepen. De volgende dag was het resultaat echter pas echt hoorbaar, of net niet… . Ik produceerde nog maar een zeer zwak geluid.

Maar geen nood, ik moest toch niet gaan werken. Ik ging nog met mijn nieuwe vriendjes naar de Anzacday parade. (Beeld je een trage voorbijgaande stoet in, vol met veteranen gekleed in oude legeroutfit, sommige op volautomatische piloot in een ‘elektrisch karretje’, ik zag zelfs modellen met afdakje, waarschijnlijk de deluxe versie… ). Waarna er een speech van de Eerste minister en andere hoge pieten volgde.)

Donderdag was mijn stem echter volledig verdwenen. Vandaag gaat het al iets beter, maar optimaal klinken mijn vocale klanken nog niet. Drie dagen zit ik dus al thuis, stemloos, gekluisterd voor het tv-schermpje, want veel meer is er niet te doen. Ik zag al de hele Romantic Dvd Box (including Bridget Jones 1 en 2, Nothing Hill, Wimbledon en Love Actually). Vandaag ben ik toch even ‘ontsnapt’ en bracht ik een bezoekje aan de plaatselijke videotheek, Video Ezy, alwaar ik seizoen drie van Little Britain ontvreemdde.

Dit weekend zal het dus rustig worden. Mijn flatmate Charlotte zit in Sydney dit weekend. Ik heb dus ‘het kot’ voor mezelf. Hopelijk vind ik mijn stem terug, en kan ik zondag toch nog mee naar een klein Nationaal Park hier vlakbij waar er wilde kangoeroes te bewonderen zijn.

Wish me luck!