Nog twee weken stage en het zit er al op. Time flies when you’re having fun! Vorige week en afgelopen weekend zaten afgeladen vol. De meeste “activiteiten buiten de werkuren” bracht ik door in het briljante gezelschap van Jan, Philipp en Andrea. We kunnen het zeer goed met elkaar vinden en gebruiken elke gelegenheid en elk excuus om samen wat rond te hangen.

Donderdagavond presenteerde ik mijn beste bbqkunsten met een bbq op mijn allereigenste terras. Het werd een gezellig candlelight dinner (want het licht in de eetkamer marcheert niet meer…) gevolgd door een “Little Britain”-marathon. Het opkuisen van de bbq vrijdagnamiddag was iets minder leuk maar werd goedgemaakt door een paar koffietjes in “Starbucks” gevolgd door een cinemaatje. We zagen “Breach”, geen aanrader!

Zaterdag begon ik weliswaar aan mijn stagerapport. Vermits ik op de datum waarop ik het moet inleveren al lang in vakantiesferen vertoef, heb ik mezelf moeten verplichten het asap klaar te hebben. Volgend weekend wil ik het af hebben.

’s Avonds was het wééral bbqtime (ik ben al bijna een volleerde Aussie op bbqvlak ). Ik was uitgenodigd bij Véronique en Stefaan, twee collega’s vanop de ambassade. Céline was er ook.  Verder nog een ander Vlaams/Australisch koppel dat trouwens oorspronkelijk niet ver van Lier woonde, nog ambassadecollega’s en Wim, mijn voorganger in stage en woonplaats. Het was leuk nog eens onder andere Vlamingen te vertoeven.

Zondag was het dan een Footie match. Footie is een combinatie van voetbal en rugby, een echte Australische sport. Ik verstond niet altijd alle regels maar de snelle actie die zich echt letterlijk vlak voor onze neus afspeelde was wel leuk om te zien. Bovendien was het weer geweldig en zaten we de hele namiddag in de zon.

Over weer gesproken; de winter begint hier nu bijna officieel. Het is hier al een pak kouder dan toen ik hier aankwam. In de bergen rondom Canberra is er zelfs sneeuw! Toch is het woordje winter nog altijd variabel te interpreteren. ’s Morgens en ’s avonds is het hier wel koud, zo’n 9 à 10 graden. Maar overdag stijgt de temperatuur tot zo’n 15 of 20 graden als we geluk hebben.  Dan nog, het is wel koud, maar de zon doet hier meestal overuren. Tot voorkort liep ik hier gewoon in trui rond en soms een dun jasje. Nu neem ik meestal mijn dun winterjasje mee alhoewel ik dat overdag vrijwel nooit aanheb. Binnen twee weken trek ik echter naar de zon. Hoe meer naar het noorden, hoe warmer! De echte strenge winter zal ik hier dus missen. But I don’t mind Voorzover dus de Australische “winter”.

Zondagavond was het tijd voor het afscheidsdineetje van Zwitsertje Andrea. Zij is zeker één van de leukste mensen die ik hier leren kennen heb en de plannen op een weerzien liggen dan ook al zo goed als vast. Andrea verbleef in de residentie van de Zwitserse ambassade. Een huis dat bestaat uit een geweldig staaltje architectuur. Ik was dus in mijn nopjes dat ik er over de vloer mocht komen. Samen met Jan, Philipp en Simon werd ik er op mijn wenken bediend.

Na het lekkere eten brachten we dan nog een bezoekje aan onze favoriete pub in Kingston, “Filthy’s”. Als bij toeval zat de rest van de stagiaires daar nog na te genieten van hun tripje naar de “Blue Mountains” dit weekend. Het werd dus nog een leuk en lang avondje in de plaatselijke Ierse pub. Maar omdat we toch niet echt naar huis konden zonder een laatste portie “Little Britain” strandden we nog in mijn comfortabele zetel. (Ik moet er van genieten nu ik flatmateloos ben ).

Op de ambassade houd ik me dezer dagen bezig met de vertaling van economische berichten van Australië van het Frans naar het Nederlands. Celine vertaalt het mijne van Nieuw-Zeeland naar het Frans. Niet echt de leukste job, maar wel een goede oefening voor mijn Frans. Ik zou ook de website grondig moeten bekijken maar voorlopig ontbrak me daar altijd al de tijd voor. Ik heb er in ieder geval al instructies rond gekregen en hoop nog deze week mijn bevindingen te kunnen verkondigen.

Vanavond staat er niet veel speciaals op het programma. Door het gebrek aan een moederlijk figuur moet ik hier zelf voor “de was en de plas” zorgen. Ik weet wat doen vanavond. Naar de winkel, een was insteken, toch maar eens een paar dingen strijken (voor de allereerste keer in 2 maanden! Geloof het of niet, maar strijken is maar in enkele gevallen nodig. Dus waarom zo’n rotjob doen als het niet nodig is!…), het afwasmachien leeg maken en daarna de was mooi ophangen. Tussen al dat huishoudelijk geweld komt Andrea nog een allerlaatste keer langs. Morgenochtend (dinsdag) vertrekt ze terug naar Zwitserland.

Woensdag komt Charlotte ook terug thuis. Gedaan met de rust. Al mag ik niet klagen, want hoe graag ze dan ook mag feesten, ze is gelukkig een braaf en rustig 29 jaar oud Aussietje. Het weerzien met mijn meisje komt ook in zicht. Nog maar twee weken en ons avontuur kan beginnen. I’m really looking forward to it!

Oh ja, als laatste nog even melden dat ik vandaag hard heb moeten werken, terwijl jullie allemaal kunnen genieten van een religieus dagje rust. Enjoy it!

Tot blogs!
-x-

Dit is een klein bericht van algemeen nut.

Vermits Flickr blijkbaar werkt met een maandelijkse upload limiet word ik gedwongen gebruik te maken van een tweede account. Hierop zullen jullie de rest van mijn foto’s kunnen bewonderen.
Opgelet: Er staan ook nog nieuwe kiekjes op de Flickrpagina hier naast (rechts).

Het juiste adres is: http://www.flickr.com/photos/8422053@N07/

De afgelopen vier dagen waren een heus avontuur. Eén om nooit meer te vergeten, zoveel is zeker! Hoeveel honderden kilometers we bolden over de Australische wegen weet ik niet. Hoe het is om over de Australische wegen te rijden weet ik ondertussen wél. Geen oververlichte Europese autostrades, wel “beestig-bevolkte”, pikzwarte, verlaten, door bossen en bergen gaande wegen.

Woensdagavond werden we (Andrea en ik) opgehaald door onze mannelijke drivers (Jan en Philipp) op de Zwiterse Ambassade (de supermoderne tijdelijke woonplaats van ons Zwitsertje van dienst, Andrea). Onze mond viel open van verbazing toen we zagen welke moderne slee ons stond op te wachten. Een grote nieuwe 4×4 werd ons onderkomen voor de komende vier dagen.

De weg naar Melbourne verliep vlot. En dat terwijl iedereen ons zo vaak had gewaarschuwd voorzichtig te zijn voor de kangoeroes. In Canberra heerst er dezer dagen de discussie de springende diertjes te doden omdat er een overbevolking is. De wegen om en rond Canberra zijn dus druk bevolkt. Maar nee, geen overstekende diertjes voor ons! Of dat dachten we toch… .

Omdat we zo vroeg in Melbourne waren (half 3 ’s nachts) besloten we onmiddellijk door te rijden naar “Phillip Island”, het beruchte pinguïn eiland. Op de kaart leek het zo dichtbij (net zoals alles in Aussieland), in werkelijkheid was het zo’n 150 km van ons verwijderd (again, net zoals alles in Aussieland, de afstanden zijn hier enorm groot in vergelijking met ons pietluttig klein landje!). Maar we hadden tijd, dus waarom niet gaan pinguïnspotten dachten we. Op die manier zouden we vroeg in de ochtend aankomen en meteen de pinguïns kunnen zien voorbij paraderen.

Eerst kwamen we echter nog andere diertjes tegen: de beruchte kangoeroes. Vrolijk huppelden ze met z’n ongeveer twintigen rond over het wegdek. Zeer verschietachtig wanneer je ze plots, meestal te laat, in je vizier krijgt. Het waren de eerste echte wilde kangoeroes die ik hier zag. Al duurde dat niet lang, want vlak nadat we allen enthousiast rechtveerden en de oooh’s en aaah’s weerklonken moest onze chauffeur alles dichtgooien. Tevergeefs, want een roetje had beslist de straat over de steken waardoor we frontaal op hem inreden. Gelukkig was het een “middelmatig” exemplaar en was er geen spatje bloed te bespeuren op onze stoere jeep. Of het beest nog leefde zullen we nooit weten.

Aan 10 km per uur reden we voort naar de pinguïns. Alles leek er gesloten.  Je moet er betalen om de parade te bewonderen en het strand is er afgesloten door een hek. In het donker namen we een kijkje. We kwamen weer kangoeroes en konijnen tegen maar geen pinguïns. Horen konden we ze wel! Omdat het nog vroeg was besloten we toen in de auto een dutje te doen. De jongens kozen voor het natte gras en kwamen later nog een verdwaalde pinguïn tegen waarna ze het arme diertje blind maakten voor het leven door de flash van hun fototoestel.

Twee uur later werden we wakker. We ontdekten dat het nog veel te lang zou duren eer de parade werkelijk begon, dus maakten we de hartverscheurende keuze naar Melbourne door te rijden. Door de ochtendspits heen haalden we het tot bij een Duits vriendinnetje van Philipp. We konden bij haar in een typisch Victoriaans huisje in een buitenwijk overnachten.

Melbourne zelf liet eerder een saaie indruk achter. Het cliché wil dat je of voor Melbourne bent, of voor Sydney. Ik kies dan toch wel voor het fantastische én levendige Sydney! Het kan natuurlijk ook aan de omstandigheden gelegen hebben. Het weer was wisselvallig, iedereen was doodop en we vonden geen “Starbucks”.

De stad geeft een zeer Europees gevoel. Heel veel oude gebouwen met daar tussen af en toe moderne staaltjes architectuur. Top of the bill is de haven. Hypermoderne gebouwen omgeven door water. Spijtig genoeg was er geen kat te bespeuren, wel een “Starbucks” so we were happy! (En nee ik drink tegenwoordig geen koffie, wel de White Hot Chocolate, mmmm… . )

Na een verdiende nachtrust reden we richting Torquay. Een dorpje aan zee op een uurtje rijden van Melbourne. Hier zouden we vriend twee van Philipp ontmoeten. We mochten overnachten in het beachhouse waar hij woonde. Het huis werd bewoond door een troepje jongeren die nog nooit van Mister Proper gehoord hebben. Maar geen nood want de eettafel was vervangen door een pooltafel en de muren waren mooi gedecoreerd met surfplanken. We verveelden ons dus geen seconde. De pooltafel was ours!

Dag twee was een rustig dagje. We kuierden rond in het dorpje en maakten een wandeling langs het strand. ’s Avonds maakten we tijd voor het favoriete tijdverdrijf van de gemiddelde Aussie (en inmiddels dus ook van ons ): bbq’en. Een lekker stukje zalm, kangoeroe, brood, groentjes samen met een glaasje wijn… het was een gezellige avond.

Op dag drie volgden we “The Great Ocean Road”. We reden tot aan de fameuze twaalf apostelen (waarvan er eigenlijk nog maar 11 recht staan…) en trotseerden er een heuse windstorm op het uitkijkplatform. Het stikte er van de toeristen, maar het was de moeite waard. Onderweg stopten we natuurlijk meerdere keren om andere steentjes in het water te bewonderen. Maar het meest spectaculair was toch wel “Bell’s Beach”. Op dat strand worden jaarlijks verscheidene surfkampioenschappen gehouden. Dat wil dus zeggen: héééééééééééél veel surfers en meters hoge golven! Ik krijg meer en meer zin het ook eens uit te proberen op ons komende tripje volgende maand.

Zondag was het dan tijd voor de aftocht. We besloten de kustroute te nemen en niet via het binnenland te rijden zoals voorheen. Een slechte keuze want we deden er bijna dubbel zo lang over. Iets na 12u ’s nachts was ik eindelijk thuis. Doodmoe van een vermoeiende rit. Want ik herhaal: rijden in Australië, vooral dan in het donker is alsof je middenin een computerspelletje zit waarbij je constant alert moet zijn en de beestjes die plots uit de berm tevoorschijn komen moet ontwijken. We zagen weer kangoeroes, koala’s, een wombat en veel konijntjes (in levendige, half-levendige en niet levendige vorm).

Ondertussen is werkweek zes van start gegaan. Mijn rapport over de Australische immigratieprocedure is op applaus onthaald. Op dit moment ben ik volop bezig met een economisch bericht over de Nieuw-Zeelandse begroting en de landenfiche. Nog goed nieuws is dat ik tot 30 mei “the place to myself” heb! Charlotte zit voor haar werk in London voor 10 dagen. Zij is dus dichterbij huis, dan ik. Al wie haar dus een bezoekje wil brengen, of mij nu ik hier toch een extra bed heb, laat maar iets weten.

Cheers! -x-

Het is hier bijlange niet zoals “Home and Away” hoor! Of toch misschien wel een klein beetje want de schoolkindertjes dragen hier immers ook zo’n lelijke kostuumpjes. Maar Australië is natuurlijk veel meer dan wat “Home and Away” laat zien. Om dit aan te tonen nog enkele leuke weetjes:

-Aussies laten winkelkarretjes overal achter. Vijf straten verder van de winkel in kwestie kom je er soms nog tegen. Er is zelfs iemand aangesteld die al de verloren “gelopen” karretjes terug verzamelt. De arme man… .
-Barbecuen doe je hier waar en wanneer je wil. Alle parkjes (en zo zijn er hier veel!) hebben picknicktafels en een bbq staan. Een druk op de knop en je kan beginnen bakken. Mmmm! Spontane bbq’s onder de sterrenhemel komen hier dan ook veel voor onder het “traineegezelschap”!
-Kangoeroes springen hier echt rond zoals katten bij ons! Waar ik woon is er spijtig genoeg iets te veel verkeer maar in rustigere buurten vind je er heel veel tijdens zonsop- en ondergang! Ik heb zelfs al filmpjes gezien van dorpjes waar de kangoeroes gewoon in de voor- en achtertuinen rondhuppelen! Imagine…!
-Verder is het hier al dierenpret wat de klok slaat! Musjes worden vervangen door grote kleurrijke papegaaien, en huisspinnen zijn hier gevaarlijke grote rakkers met een rode streep op hun rug! En oh ja, de witte zwanen zijn hier zwart.
-Autorijden is dan weer iets wat de modale Aussie niet kan! Oversteken zonder om te kijken staat hier gelijk aan plat gereden worden! Slechts op enkele plaatsen is er een zebrapad, maar dan nog moet je oppassen.
-Ronde punten zijn hier in trek. De ene cirkel loopt over in de andere. Ik zou constant verkeerd rijden denk ik. Gelukkig is dit alleen in Canberra.
-Zonnen is hier “not done”! (of toch door de slimme medemens…) De Australische oostkust ligt vlak onder het fameuze gat van de ozonlaag. Huidkanker is hier de meest voorkomende dodelijke ziekte. Ik heb altijd en overal zonnecrème mee want zelfs in de winter kan je de zon echt voelen branden op je huid.
-Roken is hier ook uit de mode. Grappige spotjes op tv manen de mensen aan te stoppen. Ik post de link naar één van die spotjes wel eens één van de weken.
-Als laatste; “Home and Away” is hier gekend onder de noemer ‘Summerbay’ (kenners weten waarom). En de meeste mensen kijken er niet naar, or so they say… .

Tot zover de laatste nieuwe weetjes op Aussievlak. Morgenavond vertrek ik naar Melbourne. Samen met Jan, Philipp en Andrea heb ik een auto gehuurd. We zullen er overnachten bij een vriend van Philipp. De eerste en de tweede dag maken we Melbourne onveilig. Dag drie zullen we de “Great Ocean Road” verkennen en dag vier rijden we al weer terug.

Ik kwam juist nog te weten dat vlakbij Melbourne het Phillip Island de moeite zou zijn. Daar vindt twee keer per dag een heuse pinguinparade plaats. Echt spectaculair naar het schijnt. Een leider pinguin loodst zijn troepen (van honderden mini-pinguins) vanuit de zee op het strand recht het heuvelachtig landschap in. Als dat niet te ver af is zal ik mijn gezelschap zeker en vast aanmanen ook daar eens een kijkje te gaan nemen.

Dit weekend was niet zo spectaculair. Het weer was nochthans prachtig. Ik maakte een goeie wandeling rond de helft van het meer en heb voorzichtig van de zon genoten. Er stond ook nog een barbecuetje geprogrammeerd. Het was wel vrij tot heel donker maar het was lekker! Het Eurosongfestivalfeestje viel een beetje tegen. Er was nogal weinig volk, om dan nog maar over de muziek te zwijgen. En ik heb onze inzending nooit gehoord, misschien maar goed ook want het was dan ook een Waalse!

De afgelopen dagen heb ik hier op de ambassade gewerkt aan de landenfiche van Nieuw-Zeeland. Ik moest er zelfs al de rest voor laten vallen. De Nieuw-Zeelandse ambassadeur in Brussel stopt ermee en mag/moet daarom op bezoek bij onze koning. Maar waarover zouden die twee praten als de Belgische Ambassade in Canberra er niet was? Omdat Nieuw-Zeeland ook één van de landen is die hier hun administratie hebben, moeten wij speaking-points plus de vernieuwde versie van de landenfiche doorsturen tegen vandaag (dinsdag). Dat wist Brussel ons zaterdag te zeggen. Goed op tijd dus!

Donderdag komt ook het nieuwe Nieuw-Zeelandse budget uit waarover ik een economisch bericht mag schrijven. Hiphiphoi! Kheb vandaag ook eens even het systeem van de website hier bekeken. Wat mis ik “Dreamweaver” en aanverwanten toch! Alles wordt hier aangepast door een soort van eenvormige xml-editor die niks dan beperkingen heeft. 

Bij deze zit mijn werkdagje er weeral op. Vanavond duik ik vroeg mijn bedje in, om morgen fris en monter aan de tocht naar Melbourne te beginnen. Jullie zullen mij dus even niet horen. Maar geen nood, volgende week overlaad ik jullie weer wel met mooie plaatjes van onder de Australische zon!

See ya!
En een goei (verlengd?) weekend! 

-x-