Nog twee weken stage en het zit er al op. Time flies when you’re having fun! Vorige week en afgelopen weekend zaten afgeladen vol. De meeste “activiteiten buiten de werkuren” bracht ik door in het briljante gezelschap van Jan, Philipp en Andrea. We kunnen het zeer goed met elkaar vinden en gebruiken elke gelegenheid en elk excuus om samen wat rond te hangen.

Donderdagavond presenteerde ik mijn beste bbqkunsten met een bbq op mijn allereigenste terras. Het werd een gezellig candlelight dinner (want het licht in de eetkamer marcheert niet meer…) gevolgd door een “Little Britain”-marathon. Het opkuisen van de bbq vrijdagnamiddag was iets minder leuk maar werd goedgemaakt door een paar koffietjes in “Starbucks” gevolgd door een cinemaatje. We zagen “Breach”, geen aanrader!

Zaterdag begon ik weliswaar aan mijn stagerapport. Vermits ik op de datum waarop ik het moet inleveren al lang in vakantiesferen vertoef, heb ik mezelf moeten verplichten het asap klaar te hebben. Volgend weekend wil ik het af hebben.

’s Avonds was het wééral bbqtime (ik ben al bijna een volleerde Aussie op bbqvlak ). Ik was uitgenodigd bij Véronique en Stefaan, twee collega’s vanop de ambassade. Céline was er ook.  Verder nog een ander Vlaams/Australisch koppel dat trouwens oorspronkelijk niet ver van Lier woonde, nog ambassadecollega’s en Wim, mijn voorganger in stage en woonplaats. Het was leuk nog eens onder andere Vlamingen te vertoeven.

Zondag was het dan een Footie match. Footie is een combinatie van voetbal en rugby, een echte Australische sport. Ik verstond niet altijd alle regels maar de snelle actie die zich echt letterlijk vlak voor onze neus afspeelde was wel leuk om te zien. Bovendien was het weer geweldig en zaten we de hele namiddag in de zon.

Over weer gesproken; de winter begint hier nu bijna officieel. Het is hier al een pak kouder dan toen ik hier aankwam. In de bergen rondom Canberra is er zelfs sneeuw! Toch is het woordje winter nog altijd variabel te interpreteren. ’s Morgens en ’s avonds is het hier wel koud, zo’n 9 à 10 graden. Maar overdag stijgt de temperatuur tot zo’n 15 of 20 graden als we geluk hebben.  Dan nog, het is wel koud, maar de zon doet hier meestal overuren. Tot voorkort liep ik hier gewoon in trui rond en soms een dun jasje. Nu neem ik meestal mijn dun winterjasje mee alhoewel ik dat overdag vrijwel nooit aanheb. Binnen twee weken trek ik echter naar de zon. Hoe meer naar het noorden, hoe warmer! De echte strenge winter zal ik hier dus missen. But I don’t mind Voorzover dus de Australische “winter”.

Zondagavond was het tijd voor het afscheidsdineetje van Zwitsertje Andrea. Zij is zeker één van de leukste mensen die ik hier leren kennen heb en de plannen op een weerzien liggen dan ook al zo goed als vast. Andrea verbleef in de residentie van de Zwitserse ambassade. Een huis dat bestaat uit een geweldig staaltje architectuur. Ik was dus in mijn nopjes dat ik er over de vloer mocht komen. Samen met Jan, Philipp en Simon werd ik er op mijn wenken bediend.

Na het lekkere eten brachten we dan nog een bezoekje aan onze favoriete pub in Kingston, “Filthy’s”. Als bij toeval zat de rest van de stagiaires daar nog na te genieten van hun tripje naar de “Blue Mountains” dit weekend. Het werd dus nog een leuk en lang avondje in de plaatselijke Ierse pub. Maar omdat we toch niet echt naar huis konden zonder een laatste portie “Little Britain” strandden we nog in mijn comfortabele zetel. (Ik moet er van genieten nu ik flatmateloos ben ).

Op de ambassade houd ik me dezer dagen bezig met de vertaling van economische berichten van Australië van het Frans naar het Nederlands. Celine vertaalt het mijne van Nieuw-Zeeland naar het Frans. Niet echt de leukste job, maar wel een goede oefening voor mijn Frans. Ik zou ook de website grondig moeten bekijken maar voorlopig ontbrak me daar altijd al de tijd voor. Ik heb er in ieder geval al instructies rond gekregen en hoop nog deze week mijn bevindingen te kunnen verkondigen.

Vanavond staat er niet veel speciaals op het programma. Door het gebrek aan een moederlijk figuur moet ik hier zelf voor “de was en de plas” zorgen. Ik weet wat doen vanavond. Naar de winkel, een was insteken, toch maar eens een paar dingen strijken (voor de allereerste keer in 2 maanden! Geloof het of niet, maar strijken is maar in enkele gevallen nodig. Dus waarom zo’n rotjob doen als het niet nodig is!…), het afwasmachien leeg maken en daarna de was mooi ophangen. Tussen al dat huishoudelijk geweld komt Andrea nog een allerlaatste keer langs. Morgenochtend (dinsdag) vertrekt ze terug naar Zwitserland.

Woensdag komt Charlotte ook terug thuis. Gedaan met de rust. Al mag ik niet klagen, want hoe graag ze dan ook mag feesten, ze is gelukkig een braaf en rustig 29 jaar oud Aussietje. Het weerzien met mijn meisje komt ook in zicht. Nog maar twee weken en ons avontuur kan beginnen. I’m really looking forward to it!

Oh ja, als laatste nog even melden dat ik vandaag hard heb moeten werken, terwijl jullie allemaal kunnen genieten van een religieus dagje rust. Enjoy it!

Tot blogs!
-x-