Het is bijna niet te geloven maar mijn fotograafje en ik zijn ondertussen al meer dan een week onderweg in het mooie land der kangoeroes. “Maf” is ons favoriete woordje hier, al komt dat bijlange niet in de buurt van de fabelachtige indrukken die op ons afkomen.

Ayers Rock was geweldig! Stel je een groot oranje woestijnachtig landschap voor met een reuzegrote steen in het midden. De vlucht van Sydney naar Uluru zorgde trouwens ook voor prachtige zichtjes op de echte outback. Blij waren we wel dat we een autootje gehuurd hadden want op die manier konden we “de steen” op alle momenten van de dag bewonderen (inclusief bij zonsop- en ondergang).

Slapen deden we in het resort in een dorm. Om twee uur ’s nachts werden we in onze kleine kamer wakker gemaakt door nieuwe bewoners die ons vrolijk vroegen of we de kamer al “gecheckt” hadden op spinnen en slangen. … Van slapen kwam daarna niet veel meer in huis.

Van de outback vlogen we dan naar het tropische noorden. Cairns was heel vochtig en spijtig genoeg ook regenachtig. We zwommen er in het reef en brachten een bezoek aan Green Island. Dag twee gingen we onze Wicked Camper halen en trokken we naar het regenwoud.

Met onze nieuwe beschilderde “Paul McCartney-van” (wat een toeval he… ) reden we door de stortregen de wildernis in. Het regenwoud was echt wel overweldigend en ook de weg er naar toe. Overnachten deden we met onze camper in een resort dat net uit een filmset wegplukt leek te zijn. Ramen waren er niet aanwezig, alles was simpelweg overdekt. Kikkers, salamanders, spinnen, sprinkhanen, … meestal in de meest exotische kleuren. Om dan nog maar te zwijgen over de slangen, krokodillen en callowaries die er rondlopen. Gelukkig zagen we die twee eerste (laatste) niet.

Vandaag reden we naar Mission Beach, onder Innesfail. We zitten hier in een heel alternatieve hostel (lees: gitaren en wierook all around ). Sebiet gaan we nog wat in de hangmat hangen en luisteren naar de “stilte” van het regenwoud. Als we kunnen houden we jullie nog verder op de hoogte, ook met fotootjes, eens we in de bewoonde wereld zitten (in het regenwoud was er zelfs geen gsm-bereik!)  Voorlopig zullen jullie het met deze “korte” update moeten stellen. …

Heel veel Australische groetjes van ons!

Na twee maanden in solitude beleeft de liefde hier weer hoogdagen. Het weerzien met mijn schattie was fantastisch. Het was weer heel even wennen maar na een paar uurtjes was het net alsof we nooit twee maanden een wereldbol van elkaar gescheiden waren.

De echte reis kan dus nu van start gaan. Vandaag en gisteren maakten we Sydney-city onveilig. Gewapend met statief en fototoestel legde mijn favoriete fotograafje al zo goed als alle Australische glorie vast. (Tickets voor de diashow met afterparty die zal plaatsvinden in juli kunnen nu al in voorverkoop gekocht worden .)

Morgen nemen we om 10 uur het vliegtuig naar Ayers Rock. Dat wil dus zeggen dat we zo dadelijk onze rugzakken weer moeten volstouwen. Door mijn twee maanden Canberra heb ik heel wat onnodige kledij bij en wordt mijn rugzak heel zuinig gevuld (wat heel moeilijk is). Er zijn zelfs al enkele oude kledingstukken in de vuilbak beland. Stiekem denken we er zelfs over na om een pakje kleren naar huis op te sturen. But we’ll see… .

Verder genieten we natuurlijk vooral van elkaar. Er is zoveel te vertellen, te laten zien,  naar elkaar te kijken … .  

Voor diegenen die het net als ik soms nog niet geloven dat we weer herenigd zijn: op mijn Flickrpagina staat er een fotootje van ons met de skyline van Sydney op de achtergrond, genomen door één van de veel te vele spleetogen die hier rondlopen. Enjoy!

Eerst en vooral even een kleine bedanking aan al mijn trouwe lezertjes, en vooral reageerdertjes! ‘t Is altijd leuk zoveel reacties te lezen en te weten dat er werkelijk mensen zijn die mijn blogje volgen… .

Ondertussen zit ik hier in de “WakeUp”, een hostel in Sydney. Na bezoek nummer twee ben ik er nog altijd zeker van: Sydney is mijn tweede favoriete stad ter wereld! (Antwerpen kan zo goed als niet van zijn leidersplaats verslagen worden.)

Na een vier uur durend bustripje deze voormiddag heb ik deze namiddag nog maar eens alle “hoofdattracties” van de stad afgedweild. Ik krijg er maar niet genoeg van. Het “Opera House” blijft even spectaculair. Al moet ik toegeven dat het stralende weer daar wel veel goed aan doet. Ik vertrok met regen in Canberra, en werd verwelkomd door een stralende zon in Sydney.

Het weer in en rond Sydney is de laatste dagen nochthans heel slecht geweest. De zwaarste stormen in jaren zorgen de afgelopen dagen voor overstromingen in Newcastle. Ook Sydney had dit weekend zijn portie regen. In de loop van de namiddag kwamen de onweerwolken dan ook opzetten. Voorlopig is het nog droog, hopelijk de twee volgende dagen ook nog! Want dan gids ik immers mijn allerliefste schattie rond. Nog een dikke 10 uur en ik kan ze terug in mijn armpjes sluiten. Het weerzien werd hoog tijd want zo twee maanden zonder elkaar is toch ook niet altijd alles. But we survived… .

Andere vrolijke Australische feitjes: het laatste weekend in Canberra was geweldig. Vrijdagavond kookten Jan en Philipp weer een lekker maal en keken we films tot laat in de nacht. De volgende dag gingen we naar het National Museum. Ik had ogen tekort in het supermoderne gebouw! (foto’s volgen…) Zaterdagavond was het partytime. Het laatste feestje in the national capital. En wat voor één…

Via Zweedse stagiaire Per waren we (Jan en Philipp en ik natuurlijk ) uitgenodigd op de housewarming van de chefkok van de Zweedse ambassade. Hij en zijn vriendin waren net verhuisd van de residentie naar een soort van cottage op het grote stukje Zweedse land in Yarralumla, “de ambassadewijk”. Veel lekker eten en lekker drinken, interessante mensen, van de ambassadrice tot een Amerikaanse die voor de CIA werkte. Maar Scandinavië was logischerwijs ook goed vertegenwoordigd. Met mijn Scandinavische naam viel ik trouwens wel in de smaak .

Ik kwam vele Ikea-”wist je dat”-jes te weten. En het hele Roxette-repertoire werd in volle borst meegezongen door de aanwezigen. Om half vijf lag ik eindelijk in mijn bed. De volgende dag was het dus “recovery-tijd” en pakte ik mijn veel te kleine rugzak in. Moe maar tevreden kwam er dus een einde aan mijn tijd in Canberra. Nu is het travel-time! And I’m ready… .

Eigenlijk mag ik nog niet te hard roepen, want ik ben nog altijd niet “officieel” afgestudeerd, maar bij deze zitten mijn schoolse journalistieke tijden erop! Vandaag vierde ik mijn laatste dagje stage op de Belgische ambassade in Canberra met applepie en carrotcake, het volgende Australische avontuur wacht me op.

Om even grafisch aan te tonen waar ik en mijn wederhelft de komende maand zullen uithangen kan je kijken op het bijgevoegde kaartje. Zoals al gezegd wordt halte nummer één Sydney. Twee dagen lang speel ik liefdevolle gids in deze mooie stad. De dag erna, donderdag is het dan al, nemen we in de vroegte een binnenvlucht naar Ayers Rock. Daar aangekomen huren we een klein autootje zodat we wanneer we willen, maar natuurlijk vooral bij zonsop- en ondergang, het steentje kunnen gaan bezichtigen. Overnachten doen we er in de jeugdherberg.

Zaterdag hangen we dan weer in de lucht richting Cairns. In deze grote stad in Queensland zullen we waarschijnlijk een dag of vier doorbrengen. Er valt immers héél veel te beleven. Op het programma staan al het “Great Barrier Reef”, de stad zelf natuurlijk en het regenwoud. Overnachten doen we daar de eerste twee nachten in een heuse ‘Girls Hostel’ (whatever that might be… ), waarna we op dag drie onze, nu nog niet maar gauw wel, befaamde “wicked camper” gaan afhalen.

Waarom die camper “wicked” noemt, zal nog wel blijken uit de foto’s die volgen. Maar voor de nieuwsgierigen die al niet meer kunnen wachten, Google staat steeds ter uwer beschikking. De camper wordt onze thuis de drie weken die daarop volgen. Waar we zullen belanden en wat we gaan uitsteken is nog een vraagteken. Vast staat dat we de camper terug naar zijn baasje moeten brengen twee dagen voor vertrek in Sydney. Naar alle waarschijnlijkheid zullen we niet echt de outback in gaan, de kustroute wordt ons vaste pad. (Al is valt het woord kustroute nog te relativeren, kijk maar eens op de kaart… .)

Als je altijd zou doorrijden dan rijd je van Cairns naar Sydney in vier dagen. Dit om nog maar eens aan te tonen hoe groot de afstanden hier zijn in Australië. Op de kaart lijkt alles dichtbij, in werkelijkheid is een “pink breed” echter zo’n 100 km lang. Kamperen mag je in ieder geval interpreteren in de meest basic zin van het woord. Vergeet de luxueuze Europese campings en denk aan een lapje grond met als je geluk hebt een douche of een toilet. In ruil sta je dan wel geparkeerd in een prachtig stukje natuur van één of ander National Park.

Mijn researchkwaliteiten vierden hier de afgelopen dagen nog hoogtij want een beetje te laat, maar toch nog op tijd, ben ik in gang geschoten met het opzoeken naar waar wel en niet te stoppen onderweg. Kwestie van toch niet hélemaal onvoorbereid de aftocht naar het zuiden te beginnen. Ook probeer ik altijd zeer aandachtig te luisteren naar reisverhaaltjes van andere ervaren travellers. Morgen ga ik ons trouwens ook een meer gedetailleerde kaart aanschaffen. Ja, ja, de echte avonturier en kampeerster in mij komt nog naar boven. (En nu vallen er waarschijnlijk een paar mensen achterover … )

Dit weekend geniet ik echter nog van het laatste beetje Canberra. Morgen (vrijdag) staat er wassen en strijken en kuisen en reis-inkopen doen op het programma. Mocht ik nog een gaatje vinden dan wandel ik ook nog even langs het meer. ’s Avonds zie ik de andere stagiaires nog voor een laatste drankje en babbeltje. Zaterdag is dan weer cultureel getint. Samen met Jan en Philipp zal ik een bezoekje brengen aan het Nationaal Museum, waarna ik eindelijk (hopelijk) veel kangoeroes ga zien op Red Hill. Het is echt schandalig, want het stikt hier van die springende beestjes, en toch slaag ik er altijd in die zwermen te missen. Diegene die ik zie zijn altijd ‘loners’.

Het weekend sluit ik af op het “Old Bus Depot”, een soort van overdekte markt, weer samen met mijn twee topchefs (die gisteren een topmaal bereidden in mijn eigenste keuken waarna een “Little Britain”- marathon van seizoen 3 volgde). Daarna is het echt wel tijd om in te pakken. Flatmate Charlotte komt zondagavond trouwens ook weer thuis. Want jawel, u leest het goed, ik heb weer een weekje alleen gezeten vermits Charlotte onverwacht voor “family-business” naar Perth moest.

Als laatste wil ik toch nog even zeggen dat ik nog altijd heel blij ben met de keuze die ik maakte om de jobonzekere journalistieke richting uit te gaan. Zonder die keuze had ik immers nooit dit avontuur meegemaakt, om dan nog maar te zwijgen over de fantastische mensen die ik leerde kennen en met wie ik me rot amuseerde (én met wie ik van plan ben nog meer mooie tijden te beleven… ). Ook op “schoolvlak” waren er altijd interessante docenten en lessen die me wisten te boeien. Wat wil een student nog meer? De afgelopen drie jaren in Mechelen waren echt geweldig. Ik ben een tevreden mens!