Eerst en vooral even een kleine bedanking aan al mijn trouwe lezertjes, en vooral reageerdertjes! ‘t Is altijd leuk zoveel reacties te lezen en te weten dat er werkelijk mensen zijn die mijn blogje volgen… .

Ondertussen zit ik hier in de “WakeUp”, een hostel in Sydney. Na bezoek nummer twee ben ik er nog altijd zeker van: Sydney is mijn tweede favoriete stad ter wereld! (Antwerpen kan zo goed als niet van zijn leidersplaats verslagen worden.)

Na een vier uur durend bustripje deze voormiddag heb ik deze namiddag nog maar eens alle “hoofdattracties” van de stad afgedweild. Ik krijg er maar niet genoeg van. Het “Opera House” blijft even spectaculair. Al moet ik toegeven dat het stralende weer daar wel veel goed aan doet. Ik vertrok met regen in Canberra, en werd verwelkomd door een stralende zon in Sydney.

Het weer in en rond Sydney is de laatste dagen nochthans heel slecht geweest. De zwaarste stormen in jaren zorgen de afgelopen dagen voor overstromingen in Newcastle. Ook Sydney had dit weekend zijn portie regen. In de loop van de namiddag kwamen de onweerwolken dan ook opzetten. Voorlopig is het nog droog, hopelijk de twee volgende dagen ook nog! Want dan gids ik immers mijn allerliefste schattie rond. Nog een dikke 10 uur en ik kan ze terug in mijn armpjes sluiten. Het weerzien werd hoog tijd want zo twee maanden zonder elkaar is toch ook niet altijd alles. But we survived… .

Andere vrolijke Australische feitjes: het laatste weekend in Canberra was geweldig. Vrijdagavond kookten Jan en Philipp weer een lekker maal en keken we films tot laat in de nacht. De volgende dag gingen we naar het National Museum. Ik had ogen tekort in het supermoderne gebouw! (foto’s volgen…) Zaterdagavond was het partytime. Het laatste feestje in the national capital. En wat voor één…

Via Zweedse stagiaire Per waren we (Jan en Philipp en ik natuurlijk :-P) uitgenodigd op de housewarming van de chefkok van de Zweedse ambassade. Hij en zijn vriendin waren net verhuisd van de residentie naar een soort van cottage op het grote stukje Zweedse land in Yarralumla, “de ambassadewijk”. Veel lekker eten en lekker drinken, interessante mensen, van de ambassadrice tot een Amerikaanse die voor de CIA werkte. Maar Scandinavië was logischerwijs ook goed vertegenwoordigd. Met mijn Scandinavische naam viel ik trouwens wel in de smaak :-P.

Ik kwam vele Ikea-”wist je dat”-jes te weten. En het hele Roxette-repertoire werd in volle borst meegezongen door de aanwezigen. Om half vijf lag ik eindelijk in mijn bed. De volgende dag was het dus “recovery-tijd” en pakte ik mijn veel te kleine rugzak in. Moe maar tevreden kwam er dus een einde aan mijn tijd in Canberra. Nu is het travel-time! And I’m ready… .

Your response: