De leukste ontdekking onder de kerstboom dit jaar (naast de nieuwe mp3-speler natuurlijk ) zorgt hier voor een onuitsprekelijke drang tot lezen: Tegenvoeters, een reis door Australië van Bill Bryson.  Het is geweldig om die man te horen vertellen over plaatsen waar ik zelf ben geweest. De pérfecte oefening voor mijn hersenen om die beelden nog eens boven te halen.

Pluspunt is dat Bill even verliefd is op Australië als ik zelf. Als een niet te stuiten kracht ga ik op elke moment van de dag, waar dan ook, constant op zoek naar Down Under gerelateerde dingen. (Ter illustratie: Als bij toeval spelen ze hier nu net Snow Patrol met Shut your Eyes op de radio, een groep die ik vanbinnen en vanbuiten heb leren kennen down under … .) Waarschijnlijk tot vervelens toe van mijn naasten.  Maar hierbij beloof ik het hen plechtig, dat kinderlijke enthousiasme is zeer (h)eerlijk en onschuldig.

Dussssss, voor diegenen die nog niet geïndoctrineerd zouden zijn; lees hier een paar mooie feitjes en zinspelingen van mijn nieuwe held, Bill Bryson:

Australië is op vijf na het grootste land ter wereld, en het grootste eiland. Het is het enige eiland dat tevens een werelddeel is, en het enige werelddeel dat ook een staat is. Het was het eerste werelddeel dat vanuit zee veroverd is, en ook het laatste. Het is de enige nationale staat die begonnen is als gevangenis. … Er leven meer wezens die je kunnen doden dan waar ook ter wereld. … Als je niet op een of andere onverwachte manier wordt doodgestoken of -gebeten, dan kun je de dood vinden door toedoen van haaien of krokodillen, of hulpeloos naar zee gevoerd worden door sterke stromingen, of je blijft eenzaam achter om een akelige dood te sterven in de gloeiendhete binnenlanden. Het is een hard land. … Australië is het droogste, vlakste, heetste, meest uigedroogde, onvruchtbare en op het punt van klimaat agressiefste van alle bewoonde continenten. …

Alleen al de aankomst in Australië heeft iets van een persoonlijke prestatie – een genoegen en een tevreden gevoel als je uit de terminal van het vliegveld komt, in stralende antipodische zonneschijn, en je realiseert dat al die atomen van je, die nog maar pas vermist waren, niet aanwezig, nu weer enigszins normaal gereconstrueerd zijn. Onder die omstandigheden is het een genoegen als je waar dan ook aankomt; en dat het Australië is, dat is een extra bof. …

Op de terugweg bood de rit uitkijkjes op wat zonder einige twijfel de mooiste haven ter wereld is: blauw water, voorbijglijdende zeilboten, de verre ijzeren boog van de Harbor Bridge, waar het Opera House opgewekt naast gehurkt zit.   …

Waarschijnlijk zegt bovenstaande de meesten niet zo veel. … Ik geniet in ieder geval ten volle van Bill’s reis. De route die hij volgde, staat bovenaan mijn verlanglijstje. Eigenlijk heb ik toch dikke chance met het feit dat Australië zo groot is. Er zal altijd een reden bestaan, om terug naar mijn beloofde land te gaan.