Een half uur voor je wekker afloopt onvrijwillig wakker worden is nooit een pretje. Gedurende dat half uur dan geen oog meer kunnen dicht doen is helemaal hét wondermiddel voor een geweldig ochtendhumeur.
Overnachten bij mijn Antwerpse schone heeft nochtans normaal niets dan voordelen. Toch ben ik na deze ochtend meer dan overtuigd van de rust en stilte in de Antwerpse Kempen (lees: het mooie Ranst waar mijn eigen bedje zich nog altijd bevindt).
Een hels lawaai was het, net alsof er zich één of ander buitenaards rond toestel op het dak bevond. Een helikopter cirkelde een ellendig lange 30 minuten boven de Ergo De Waellaan. Jawel, ik meen het, alleen boven die straat. Het leek wel alsof er zich een drenkeling op ons dak bevond en die via een levenslijn naar boven gehesen moest worden.
De realiteit blijkt echter iets minder spectaculair. Na een korte Google-sessie blijkt dat de fameuze lawaaimaker op zoek is naar handtasdieven. Stel het u voor, tussen al die appartementsblokken, met de autostrade en het park vlak bij de deur. Zo’n half uurtje vliegen moet nogal resultaten opleveren. … Vreemd genoeg is het nog waar ook.
Ander nieuwtje dat ik als bij toeval tegenkwam. Holebi-cafe Popi is failliet! 
Toch wel een slag in het gezicht, als ik even mag overdrijven. Dé Popi (ook wel dé Ponni genoemd door het vrouwvriendelijke deel van mijn vriendenkring) was vaak de perfecte opwarming voor een avondje Café de love. Grof gesteld: het was het enige deftige holebi-café in Antwerpen. Trendy maar niet té, vrouwen én mannen, ’s winters én zomers, rustig maar toch ook ambiance … er hangen veel leuke (en jawel zelfs romantische) herinneringen aan dat café vast. Het klinkt waarschijnlijk enorm melig, maar ik voelde me er echt altijd thuis. Hopelijk slaagt er iemand in een Popi-achtig etablissement te openen. En anders weet ik al waar mijn zuur verdiende spaarcentjes naartoe zullen gaan, hé Sas. 
I shall miss you, my little ponni! …
