Wat een geweldige avondlijke ontdekking!!! Blijkbaar zijn de opvallende Wicked Campers vanaf maart dit jaar ook in Ierland te bewonderen! Nu wil het toch wel lukken zeker dat mijn schone en ik in mei naar dat groene land trekken?

Het lijkt voor velen misschien onbegrijpelijk, maar rondrijden in zo’n oude bespoten camper heeft zo zijn charmes. Het avontuur begint al bij de overhandiging van dat rijdend blikken ding. Omdat je op voorhand niet mag meegeven dat je de kriebels krijgt van Slipknot, geen Pokémonfan bent maar wel sympathie koestert voor het simpele sixties bloemen tafereel, is het nagelbijten tot het bittere eind. Komt daar nog eens bij dat de meeste Wicked Camper depots zich in de meeste gevallen ergens in één of andere verre achterbuurt van een grootstad bevinden.  De beproeving is dus groot, maar het verrassingseffect des te groter.

Aangekomen in een schuur, die dienst doet als bureau, ga je gewild of ongewild naarstig op zoek naar elk teken van leven van je weldra nieuwe aanwinst. Je ziet een bord vol gekke namen, van campers veronderstel je. Algauw spot je ook de eerste campers.  Niet echt volledig je goesting, maar ja, het zou zo maar eens de jouwe moeten worden… . Stiekem ben je dan toch opgelucht wanneer je voorgangers die lelijke krijgen.

Toen wij die bewuste regenachtige dag in Cairns onze beurt afwachten, waren we er zo goed als zeker van dat wij een maand lang de Turtles gezelschap zouden mogen gaan houden. Een opgedwongen keuze waar we nog mee hadden kunnen leven. Toch was onze vreugde groot toen we onze rijdende woonst zagen. …

De Paul McCartney Van bleek helemaal aan ons profiel te voldoen: stylish, niet té graffitieachtig, mooie basiskleuren, en ook een beetje Wicked natuurlijk.

Ik zou er in ieder geval niets op tegen hebben om ook in Ierland weer zenuwachtig te gaan staan trappelen voor een campertje voor twee.

Als afsluiter nog eens de wijze woorden op onze koffer: If I can’t do it naked, it’s not worth doing!